«Το ατύχημα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν είναι απλώς ακόμη μία τραγωδία που προστίθεται στη μακριά λίστα των εργατικών δυστυχημάτων στη χώρα μας.

Του περιστεριώτη βουλευτή με τη «Νίκη»  Ανδρέα Βορύλλα

Είναι ένα οδυνηρό σύμπτωμα ενός βαθύτερου και διαχρονικού προβλήματος: της συστηματικής υποβάθμισης της ασφάλειας στους χώρους εργασίας, στο όνομα της ταχύτητας, της κερδοφορίας και μιας στρεβλής αντίληψης περί ανάπτυξης, που αντιμετωπίζει την πρόληψη ως κόστος και όχι ως υποχρέωση.

Τα πρώτα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας προκαλούν εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία. Αναφορές σε υπόγειους χώρους που δεν είχαν δηλωθεί, σε δεξαμενές προπανίου εκτός εγκεκριμένων αδειών και σε υποδομές που φαίνεται να λειτουργούσαν εκτός του προβλεπόμενου νομικού πλαισίου δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «τεχνικές λεπτομέρειες». Αν επιβεβαιωθούν, δεν μιλάμε για ένα ατυχές συμβάν ή για ένα ανθρώπινο λάθος, αλλά για μια αλυσίδα παραλείψεων που αποκαλύπτει βαθιά κενά στον μηχανισμό ελέγχου.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Διότι η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι ούτε θέμα ατομικής ευθύνης των εργαζομένων ούτε αποτέλεσμα της καλής θέλησης των εργοδοτών. Είναι, πρωτίστως, κρατική ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη δεν εξαντλείται στη θέσπιση νόμων, αλλά κρίνεται καθημερινά στην εφαρμογή τους.

Στην Ελλάδα, το θεσμικό πλαίσιο για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία, σε επίπεδο νόμων και κανονισμών, υπάρχει. Ευρωπαϊκές οδηγίες έχουν ενσωματωθεί, προβλέπονται διαδικασίες ελέγχου, κυρώσεις και μηχανισμοί πρόληψης. Το πρόβλημα, όμως, δεν βρίσκεται στην έλλειψη νομοθεσίας. Βρίσκεται στη χρόνια αδυναμία του κράτους να την εφαρμόσει με συνέπεια και αυστηρότητα.

Και εδώ η ευθύνη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι συγκεκριμένη και βαριά. Από το 2019 μέχρι σήμερα, η χώρα δεν κυβερνάται από κάποιο μεταβατικό ή δοκιμαστικό σχήμα, αλλά από το λεγόμενο «επιτελικό κράτος». Κυβερνάται από μια παράταξη που είχε τον χρόνο, τη θεσμική εμπειρία και την πολιτική ισχύ να εφαρμόσει τον νόμο. Παρ’ όλα αυτά, η εργασιακή ασφάλεια παραμένει χαμηλά στην πολιτική ατζέντα. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί υποστελεχωμένοι, οι έλεγχοι περιορίζονται ποσοτικά και ποιοτικά και η πρόληψη αντιμετωπίζεται ως γραφειοκρατικό βάρος που «ενοχλεί» την αγορά. Όταν μια κυβέρνηση έξι ετών δεν επενδύει συστηματικά στην πρόληψη και δεν ενεργοποιεί τα εργαλεία που η ίδια η έννομη τάξη της παρέχει, τότε η ευθύνη για τα ατυχήματα παύει να είναι αφηρημένη ή διαχρονική. Είναι καθαρά πολιτική.

Το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, που θα έπρεπε να αποτελεί τον βασικό πυλώνα πρόληψης, συνεχίζει να λειτουργεί με σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα. Οι έλεγχοι είναι συχνά αποσπασματικοί, σε πολλές περιπτώσεις προαναγγελθέντες και τελικά περισσότερο τυπικοί παρά ουσιαστικοί. Έτσι, η επιθεώρηση μετατρέπεται σε διαδικασία συμμόρφωσης «στα χαρτιά» και όχι σε πραγματικό εργαλείο αποτροπής κινδύνων. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: το ατύχημα δεν αποφεύγεται, απλώς καθυστερεί.

Σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η προσέγγιση είναι ριζικά διαφορετική. Εκεί, η ασφάλεια στους χώρους εργασίας αντιμετωπίζεται ως επένδυση και όχι ως εμπόδιο στην ανάπτυξη. Οι έλεγχοι είναι τακτικοί και αιφνιδιαστικοί, οι κυρώσεις αυστηρές και ουσιαστικά αποτρεπτικές, ενώ οι εργαζόμενοι έχουν ενεργό ρόλο μέσω επιτροπών υγείας και ασφάλειας. Η πρόληψη προηγείται της τραγωδίας· δεν έρχεται εκ των υστέρων ως επικοινωνιακή διαχείριση.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, κάθε σοβαρό εργατικό δυστύχημα ακολουθεί την ίδια προβλέψιμη διαδρομή: δηλώσεις συμπαράστασης, εξαγγελίες ελέγχων, υποσχέσεις για «αλλαγές» και, τελικά, επιστροφή στην κανονικότητα της αδράνειας. Μέχρι το επόμενο ατύχημα. Αυτή η επαναλαμβανόμενη πρακτική δεν είναι απλώς αναποτελεσματική. Είναι επικίνδυνη και κοινωνικά ανεύθυνη.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο το κράτος διαχειρίζεται τις έρευνες μετά από μεγάλες τραγωδίες. Στην περίπτωση της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, ο κρατικός μηχανισμός φαίνεται – τουλάχιστον μέχρι στιγμής – να κινείται με στοιχειώδη σεβασμό στις διαδικασίες: ο χώρος διασφαλίστηκε, η έρευνα εξελίσσεται μεθοδικά και τα στοιχεία δεν αλλοιώθηκαν πριν καταγραφούν και αξιολογηθούν. Το αυτονόητο, δηλαδή. Κι όμως, αυτή η στάση έρχεται σε οδυνηρή αντίθεση με όσα ζήσαμε στο δυστύχημα – έγκλημα των Τεμπών, όπου ο χώρος αλλοιώθηκε, μπαζώθηκε και κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία χάθηκαν. Η σύγκριση δεν γίνεται για συμψηφισμό, αλλά για να αναδειχθεί μια βαθιά παθογένεια: ότι το κράτος δικαίου στη χώρα μας φαίνεται να εφαρμόζεται επιλεκτικά, ανάλογα με το πολιτικό κόστος και τη διαχείριση της εικόνας. Και αυτό υπονομεύει ευθέως την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Πρέπει επίσης να ειπωθεί καθαρά, ότι η απαίτηση για αυστηρά πρότυπα ασφάλειας δεν στρέφεται κατά της βιομηχανίας ούτε κατά των θέσεων εργασίας. Το αντίθετο. Η πραγματική προστασία της παραγωγής και της απασχόλησης περνά μέσα από την ασφάλεια. Δεν υπάρχει βιώσιμη ανάπτυξη όταν οι εργαζόμενοι εργάζονται με τον φόβο. Δεν υπάρχει υγιής επιχειρηματικότητα όταν τα θεμέλιά της είναι σαθρά.

Η Πολιτεία οφείλει να κινηθεί άμεσα και αποφασιστικά. Με συνολικό επανέλεγχο βιομηχανικών εγκαταστάσεων υψηλού κινδύνου. Με ουσιαστική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Με σαφή μετατόπιση της πολιτικής από την εκ των υστέρων διαχείριση στην πρόληψη. Και, κυρίως, με μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή: ότι η ανθρώπινη ζωή και η ασφάλεια δεν μπαίνουν στη ζυγαριά κόστους –οφέλους.

Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά το αυτονόητο. Να μη χρειάζεται να θρηνούμε θύματα για να διαπιστώνουμε παραλείψεις. Να μη μαθαίνουμε εκ των υστέρων τι «δεν είχε δηλωθεί» ή τι «δεν είχε ελεγχθεί». Ζητά ένα κράτος που προλαμβάνει αντί να απολογείται και που εφαρμόζει τον νόμο με συνέπεια, όχι κατά περίπτωση.

Το ατύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ είναι μια ξεκάθαρη προειδοποίηση. Το ερώτημα είναι αν έξι χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, θα υπάρξει επιτέλους η πολιτική βούληση να αλλάξει κάτι ουσιαστικά. Ή αν θα συνεχίσουμε να μετράμε τραγωδίες ως «παράπλευρες απώλειες» μιας ανάπτυξης χωρίς κανόνες και χωρίς μνήμη».

Του Ανδρέα Βορύλλα, Βουλευτή Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ

Την παραχώρηση του νεαρού ποδοσφαιριστή της (Κ14) Λεωνίδα Ντάκουρη στον Ατρόμητο Αθηνών ανακοίνωε η Δάφνη Παλαιού Φαλήρου μέσω επίσημου λογαριασμού της στα social media.

Η ανακοίνωση:

“Ο Λεωνίδας Ντάκουρης κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα!

Από μικρό παιδί στη Δάφνη, με σταθερές και ώριμες εμφανίσεις, τόσο στην ομάδα μας όσο και στη Μικτή Αθηνών Κ14, την κλήση του στην Προεθνική Ελλάδος ακολούθησε και η μεταγραφή του στην Π.Α.Ε. Ατρόμητος Αθηνών.

Είμαστε περήφανοι για τη διαδρομή σου και σου ευχόμαστε υγεία και ακόμα περισσότερες επιτυχίες!”.

Σημαντικές γνώσεις που αφορούν τόσο το ποδόσφαιρο όσο και τον ευρύτερο τομέα της υγείας και του αθλητισμού είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν οι ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας και των Ακαδημιών του Ατρόμητου.

Στο πλαίσιο εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Πολιτών, οι αθλητές παρακολούθησαν έναν εκτενή κύκλο σεμιναρίων, ο οποίος επικεντρώθηκε σε καίρια ζητήματα που σχετίζονται με την αγωνιστική προετοιμασία, την αποκατάσταση και τη συνολική φροντίδα του ποδοσφαιριστή.

Μεταξύ των βασικών θεμάτων που αναπτύχθηκαν ήταν η διατροφή των Ακαδημιών και της επαγγελματικής ομάδας, από τον Διατροφολόγο–Εργοφυσιολόγο  Γεώργιο Ζιώγα, καθώς και τα κριτήρια και τα λειτουργικά τεστ επανένταξης στην αθλητική δραστηριότητα, το doping και οι επιπτώσεις του στον (πρωτ)αθλητισμό, αλλά και η ιατρική αξιολόγηση και παρακολούθηση ελίτ αθλητών, από τον επικεφαλής ιατρό , Νίκο Πισκοπάκη και τον επικεφαλής φυσικοθεραπευτή, Παναγιώτη Αμπελιώτη.

Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε και εξειδικευμένο σεμινάριο σχετικά με τους κανόνες διαιτησίας.

Δείτε στιγμιότυπα από τη σειρά των σεμιναρίων που πραγματοποιήθηκαν για τους αθλητές της ομάδας.

Το Υπουργείο Παιδείας ανήγγειλε με περηφάνεια την εισαγωγή ενός νέου μαθήματος στα σχολεία, της Ηθικής, ως εναλλακτικής επιλογής των Θρησκευτικών για μαθητές και μαθήτριες που κωλύονται να παρακολουθήσουν τα Θρησκευτικά. Αυτό θα ήταν αθώο, εάν όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαμε συστηματική υποτίμηση των Θρησκευτικών, με αποκορύφωμα τη φετινή χρονιά στην οποία δεν καλύφθηκαν τα κενά  ούτε κατά το ήμισυ.

Του περιστεριώτη βουλευτή με τη «Νίκη» Ανδρέα Βορύλλα

Η εισαγωγή ενός νέου μαθήματος, όμως, με ανοιχτή επιλογή σε όποιον δεν επιθυμεί τα Θρησκευτικά, φέρνει στο προσκήνιο βαθύτερα ερωτήματα που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ηθική αγωγή, τον ρόλο της εκπαίδευσης και, τελικά, το είδος της κοινωνίας που επιθυμούμε να διαμορφώσουμε. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με ιστορική συνέχεια και έντονη παρουσία της ελληνορθόδοξης παράδοσης στη συλλογική της ταυτότητα, το ζήτημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.

Η σύγχρονη θεώρηση της Ηθικής, όπως συχνά προτείνεται στο πλαίσιο ενός «ουδέτερου» μαθήματος αξιών, εστιάζει πρωτίστως στο άτομο ως αυτόνομη μονάδα. Η ηθική παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών, ατομικής κρίσης και υποκειμενικών αξιακών σταθμίσεων, αποκομμένων από την ιστορική, πολιτισμική και κοινωνική τους βάση. Η αντίληψη αυτή έρχεται σε σαφή αντίθεση με την ελληνορθόδοξη παράδοση, όπου ο άνθρωπος νοείται ως πρόσωπο που συγκροτείται μέσα στη σχέση και την κοινότητα. Η ηθική, σε αυτό το πλαίσιο, δεν αποτελεί ατομικό κατασκεύασμα αλλά καρπό κοινής εμπειρίας, πίστης και ζωής, όπου το «εμείς» προηγείται του «εγώ».

Η μετατόπιση από μια κοινοτική σε μια ατομοκεντρική αντίληψη της ηθικής, όπως αυτή διαμορφώνεται στο πλαίσιο της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού θεμελιώνεται στην ηθική στην αυτονομία του ατόμου και στη λογική του ικανότητα να διακρίνει το ηθικά ορθό μέσα από καθολικές αρχές. Ωστόσο, η αποσύνδεση αυτής της ηθικής από τη ζώσα κοινότητα, την παράδοση και το κοινό βίωμα οδηγεί συχνά σε μια αφηρημένη και αποϊστορικοποιημένη ηθική κρίση, η οποία δυσκολεύεται να λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός μιας συγκεκριμένης κοινωνίας με βαθιά πολιτισμικά και θρησκευτικά θεμέλια. Σε μια κοινωνία με βαθιές ελληνορθόδοξες ρίζες, η αποδυνάμωση της συλλογικής ηθικής συνείδησης οδηγεί αναπόφευκτα σε ρήξη με την πολιτισμική της ταυτότητα και σε αποσύνδεση των νέων από το αξιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο ιστορικά διαμορφώθηκε ο ελληνισμός.

Παράλληλα, το μάθημα της Ηθικής προβάλλεται ως μέσο σεβασμού της διαφορετικότητας και προώθησης της ισότητας. Ωστόσο, στην πράξη, παρατηρείται μια προσπάθεια απόλυτης ομογενοποίησης, όπου η απομάκρυνση από τις εθνικές και θρησκευτικές ρίζες παρουσιάζεται ως προϋπόθεση για την αντικειμενικότητα και την ουδετερότητα. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται ένα μεγάλο ζήτημα. Η βάση που θέτει η ηθική για την αντιμετώπιση σύγχρονων ηθικών διλημμάτων, όπως η έκτρωση, η αλλαγή φύλου, ο σεξουαλικός προσανατολισμός και γενικότερα ζητήματα βιοηθικής είναι σχετική, καθώς η αυτοδιάθεση και η προσωπική επιλογή προβάλλονται ως υπέρτατες αξίες. Μία τέτοια προσέγγιση, όμως, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το Ορθόδοξο Δόγμα, τη διδασκαλία και την ανθρωπολογία της Εκκλησίας μας. Για την ελληνορθόδοξη παράδοση, τα ζητήματα αυτά συνδέονται άρρηκτα με την ιερότητα της ζωής και την μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου.

Η μεταφορά μιας διαφορετικής ηθικής βάσης στο σχολικό περιβάλλον, χωρίς σαφή αναφορά σε αυτή τη θεμελιώδη αντίθεση ανθρωπολογιών, δημιουργεί αναπόφευκτα σύγχυση στους μαθητές. Τα παιδιά και οι έφηβοι καλούνται να διαχειριστούν αντικρουόμενα μηνύματα: από τη μία την οικογένεια και την εκκλησιαστική παράδοση, που προσεγγίζουν τα ηθικά ζητήματα μέσα από το πρίσμα της ιερότητας της ζωής και της ευθύνης απέναντι στον άλλον, και από την άλλη ένα σχολικό λόγο που παρουσιάζει την ηθική ως πεδίο ατομικών επιλογών χωρίς υπερβατικό ή κοινοτικό σημείο αναφοράς. Το αποτέλεσμα δεν είναι η καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αλλά η αποδυνάμωση κάθε σταθερού ηθικού προσανατολισμού.

Φαίνεται πως το Υπουργείο Παιδείας αρχίζει να μετατοπίζεται από την ελληνική παιδεία και στη θέση της να τοποθετεί μία διεθνοποιημένη, ουδέτερη, που στέκεται ως απόλυτος μιμητής της δυτικής σκέψης, θέτοντας στο περιθώριο αιώνες πολιτισμού, βαρύτιμα κείμενα πατέρων της Εκκλησίας μας, παράδοση βαθιά ριζωμένη στη θρησκεία και ηθική που θέλει τον άνθρωπο εν σχέσει και όχι ως μονάδα. Ένας τέτοιος προσανατολισμός όμως, ξενικός στην υφή και στο περιεχόμενό του δεν μπορεί να χωρέσει στο ελληνικό σχολείο.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, σε μια εποχή όπου η γλώσσα φτωχαίνει, οι εικόνες και τα πρότυπα των ξένων πολιτισμών εισέρχονται αφιλτράριστα στην καθημερινότητα των παιδιών και η εθνική αυτοσυνειδησία μοιάζει συχνά να υποχωρεί, το σχολείο καλείται να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του. Και ο ρόλος του δεν είναι η προσαρμογή στις νέες τάσεις που εισχωρούν, αλλά η λειτουργία του ως χώρος παιδείας με μνήμη, συνέχεια και ευθύνη. Η ελληνική κοινωνία δεν στερείται ανοίγματος προς τον κόσμο, ποτέ δεν συνέβη αυτό, πάντοτε, εξάλλου, συνομιλεί με αυτόν. Αυτό που κινδυνεύει να χάσει είναι το εσωτερικό της μέτρο, το νήμα που συνδέει τη γλώσσα, την ιστορία, την πίστη και την ηθική της συγκρότηση.

Η εθνική παιδεία δεν ταυτίζεται με τον αποκλεισμό ούτε με την άρνηση της ετερότητας. Αντίθετα, προϋποθέτει την ύπαρξη σταθερών αναφορών, πάνω στις οποίες μπορεί να στηριχθεί ο διάλογος με τον άλλον. Μια κοινωνία που δεν γνωρίζει ποια είναι, αδυνατεί και να συναντήσει ουσιαστικά τον διαφορετικό. Η αποσύνδεση της εκπαίδευσης από τις ρίζες που ιστορικά κράτησαν το έθνος όρθιο, ακόμη και σε περιόδους σκλαβιάς και δοκιμασίας, δεν οδηγεί στην πρόοδο, αλλά στην αποσύνθεση.

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη ουδετεροποίηση, ούτε μια ηθική αγωγή απογυμνωμένη από συλλογικό νόημα. Ούτε μια εκπαίδευση που μεταθέτει το βάρος αποκλειστικά στην ατομική ευθύνη, χωρίς κοινό αξιακό ορίζοντα. Χρειαζόμαστε κοινότητες ανοιχτές, κοινωνίες που σέβονται τον άλλον, αλλά μιλούν την ίδια γλώσσα αξιών. Χρειαζόμαστε μια παιδεία που να μορφώνει πρόσωπα και όχι απλώς αυτόνομα άτομα. Ζητάμε μια εθνική παιδεία που να αντλεί από την παράδοση χωρίς να φοβάται τον κόσμο, και να συνομιλεί με τον κόσμο χωρίς να απαρνείται τον εαυτό της».