Ήταν Νοέμβριος του 2000, όταν δύο αδέλφια από το Περιστέρι, ο Γιώργος και ο Αλέξανδρος Παντελιάς αποφάσισαν να σχηματίσουν το συγκρότημα «Κίτρινα Ποδήλατα» ξεκινώντας το ταξίδι τους με πυξίδα την αθεράπευτη αγάπη τους για τη μουσική.
Πηγή: Αθλητικό Περιστέρι
Με πολύ δουλειά, υπομονή, πίστη, επαγγελματισμό και ταλέντο τα δύο παιδιά από το Περιστέρι κατάφεραν να καθιερωθούν, έκαναν το όνειρο τους πραγματικότητα, ανέβηκαν σε μεγάλες σκηνές και συνεργάστηκαν με σπουδαίους καλλιτέχνες. Το Περιστέρι αποτέλεσε σε όλη αυτή τη διαδρομή το…λιμάνι τους. Δεν το εγκατέλειψαν ποτέ…. Και μαζί αγάπησαν τις ομάδες του, τον Ατρόμητο και τον Γ.Σ.Π. Με αφορμή λοιπόν την εμφάνιση τους στην σκηνή του «Gazarte» στις 12 Δεκεμβρίου όπου θα ολοκληρώσουν δυναμικά τους εορτασμούς 25 χρόνων δημιουργίας και συναυλιών ο Αλέξανδρος και ο Γιώργος Παντελιάς με την ανεξάντλητη σκηνική ενέργεια έρχονται αποκλειστικά στο «Α.Π.» για την πιο περιστεριώτικη συνέντευξη της καριέρας τους.
---- Παιδιά σε ποια γειτονιά της πόλης γεννηθήκατε και μεγαλώσατε;
«Το πατρικό μας είναι στην Γιαννιτσών, δηλαδή στην προέκταση του γηπέδου. Πήγαμε στο Γ’ Δημοτικό στη Δερβενακίων. Και χαιρόμαστε τώρα που περνάμε από εκεί και το βλέπουμε καλοφτιαγμένο και σύγχρονο. Εκεί ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια μέχρι που λόγω αλλαγής σπιτιού μετακομίσαμε στο Χαϊδάρι. Από τα μέσα Γυμνασίου και μετά. Για οτιδήποτε θέλαμε όμως με τους γονείς μας πάλι στο Περιστέρι κατεβαίναμε. Όταν ήρθε η ώρα να κάνουμε τα δικά μας σπίτια επιλέξαμε φυσικά το Περιστέρι γιατί εδώ είναι οι γειτονιές μας, οι φίλοι μας, ο τρόπος ζωής, το πως περπατάς και το πως κινείσαι.» λέει ο Αλέξανδρος για να συμπληρώσει ο Γιώργος με…σφήνα για το Γ’ Δημοτικό: «Εγώ όταν περνάω απέξω ρίχνω μια κλεφτή ματιά στην αυλή του και μου έρχονται όλα τα χρόνια πίσω που παίζαμε μπάλα πιτσιρικάδες και μετρούσαμε πόσα γκολ θα βάλουμε ή τα χαρτάκια που παίζαμε και ανταλλάσσαμε μεταξύ μας τα παιδιά. Περιμέναμε να πετύχουμε κανέναν καλό, σοβαρό, ξέρεις, παίχτη που ήταν πιο σπάνιο στα χαρτάκια που κολλάγαμε».
--- Άρα περάσατε όμορφα χρόνια σαν παιδιά που τώρα τα νοσταλγείτε ευχάριστα.
« Όσο υπήρχε η αλάνα που παίζαμε και συναντούσαμε τους φίλους, ήταν τα χρόνια όμορφα. Ήταν τα Σαββατοκύριακα που εμείς η κάτω γειτονιά πηγαίναμε να παίξουμε με την πάνω γειτονιά. Υπήρχε και η ίντρικα όλη τη βδομάδα, ποιος θα κερδίσει ποιον. Η αλάνα σήμαινε ξεγνοιασιά. Και θυμάμαι τότε επειδή είμαι 6 χρόνια μεγαλύτερος από τον Αλέξανδρο, το 80% των σπιτιών ήταν με την αυλή τους με τις μουριές και τα άλλα δεντράκια» λέει ο Γιώργος ενώ ο Αλέξανδρος τον ακούει προσεκτικά και συνεχίζει: «Θυμάμαι επίσης ότι μπορούσαμε και αφήναμε ξεκλείδωτα τα αυτοκίνητα και τα σπίτια μέχρι κάποια ώρα, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Όταν γύριζα σπίτι από το σχολείο αντί να βρω τους δικούς μου ήταν στο απέναντι σπίτι. Και μόλις ετοιμάζονταν να κάνουν απλώς ένα φαγητό, χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Το οποίο μπορεί να κατέληγε και σε κανένα γλεντάκι. Ήτανε κάποια χρόνια που είχαν τις δυσκολίες τους. Αλλά παρ' όλα αυτά ήτανε και μένουν στη μνήμη σου όμορφα πράγματα, που δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να ξαναζήσουν στις μεγάλες πόλεις τα νέα παιδιά. Μέχρι και τη γενιά μας, πιστεύω ότι θυμούνται το Περιστέρι της μονοκατοικίας και της γειτονιάς, που έβγαινες και χαιρετούσες έξω. Τώρα τα πιο νέα παιδιά δεν θα το ζήσουν αυτό. Θυμάμαι έντονα ότι όταν φεύγαμε να πάμε περίπατο με το σχολείο, δεν μας πήγαιναν πουθενά μακριά. Μας πήγαιναν εδώ στο γήπεδο, το οποίο τότε δεν ήταν όπως τώρα διαμορφωμένο σε τέτοια επίπεδα. Και το παράπονο μου σαν παιδί ήτανε που δεν με αφήνανε να μπω μέσα στο γρασίδι για να παίξω. Από τη μία χαιρόμασταν πολύ, από την άλλη δεν είχε νερό να πιούμε εδώ πουθενά. Και φεύγαμε σφαίρα να πάμε στο σχολείο να πιούμε λίγο νερό και να ξαναγυρίσουμε πίσω. Και μας ψάχνανε οι δάσκαλοι αλλά δεν ανησυχούσαν γιατί ήξεραν ότι θα γυρίζαμε πίσω». Την σκυτάλη παίρνει πάλι ο Γιώργος: «Όπως όλοι που μεγαλώνουν στη γειτονιά τους, έτσι και για εμάς είναι πολύ δύσκολο να αποκοπούμε από αυτό. Το Περιστέρι είναι ένας τρόπος ζωής που μαθαίνεις, ένα άρωμα της πόλης και του κόσμου, των στενών που περπατάς, που μαθαίνεις τη ζωή εδώ πέρα. Οπότε είναι πολύ δύσκολο να αποκοπείς και να απομακρυνθείς από αυτό».
Κάποιες άλλες εικόνες που σας έχουν μείνει χαραγμένες;
«Τα 100δεντρα που επίσης πηγαίναμε περίπατο, είχε λεύκες και παίζαμε εκεί διάφορα παιχνίδια Αλλά δεν μας άρεσε γιατί ήταν κατηφορικά και δεν μπορούσαμε να παίξουμε ποδόσφαιρο. Πιο πολύ εδώ στον Ατρόμητο μας άρεσε. Κάποια κορίτσια που ξέρανε και αυτά μπάλα παίζανε μαζί μας, όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές μας έκαναν τους οπαδούς» λέει ο Γιώργος. Κάτι όμως θυμήθηκε και ο Αλέξανδρος:« Πολύ έντονα έχω την εικόνα της Εθνικής Αντιστάσεως ως δρόμο. Και κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, γιατί έχω ένα σκυλάκι και τώρα βγαίνω βόλτα, εκεί γυρίζω στο 1990 και βλέπω τα αυτοκίνητα να περνάνε από τον πεζόδρομο μπροστά μου. Εκεί που έχεις μεγαλώσει, επειδή έχεις μάθει αυτόν τον τρόπο ζωής σε γενικές γραμμές είναι πολύ σημαντικό. Περπατάς και μέσα σου γίνεται μία έκρηξη από μνήμες, από αρώματα. Είναι σημαντικό για μας το Περιστέρι, γιατί δεν αποκοπήκαμε ποτέ».
Ποιες σπουδές ακολουθήσατε;
«Όταν ο αδελφός μου κατάλαβε ότι ήθελε να γίνει μουσικός και το πήρε πολύ σοβαρά από μικρός πήγε στο Μουσικό σχολείο στο Ίλιον. Αυτό ήταν το πιο κοντινό» λέει ο Γιώργος Παντελιάς και συνεχίζει: «Εγώ πήγα γυμνάσιο στο 18ο. Τελείωσα το Λύκειο στο Χαϊδάρι και πέρασα στο Μαθηματικό της Αθήνας. Και αφού τελείωσα και το στρατιωτικό και πλέον έφτασα στο σημείο που θα έμενα μόνος μου πια, γύρισα στο Περιστέρι και τότε ασχοληθήκαμε βέβαια με τη μουσική όλα τα χρόνια. Την σχολή δεν την τελείωσα, μου έχουν μείνει λίγα μαθήματα αλλά καταλαβαίνετε ήταν δύσκολο, είχαμε πάρει μια ρότα με τη μουσική. Κάθε φορά πάντως που πήγαινα στη σχολή για να δώσω κάποιο μάθημα με κοιτάζανε και λίγο περίεργα ότι εντάξει ρε φίλε τι θες να κάνεις τώρα εσύ εδώ; (γελάει). Συμπερασματικά μπήκαμε σε βαθιά νερά και δουλέψαμε πάρα πολύ σκληρά και δουλεύουμε πάρα πολύ σκληρά οπότε δεν χωράγανε πολλά πράγματα μαζί».
Τα αγαπημένα σας στέκια στην πόλη;
« Οι φίλοι μας περάσανε από διάφορα μαγαζιά και όπου πηγαίνανε ήταν και το δικό μας στέκι. Τώρα το αγαπημένο μας στέκι είναι το Artzy δουλεύει μέσα ο κολλητός μου, τα παιδιά που το έχουν είναι φίλοι μας, μάλιστα πριν δύο χρόνια που το μαγαζί είχε επέτειο κάναμε μια συναυλία απ' έξω γιατί νιώθουμε πάρα πολύ οικεία.
Προσπαθούμε να τιμούμε και να στηρίζουμε όσο περισσότερα μαγαζιά μπορούμε» σημειώνει ο Αλέξανδρος για να πάρει αμέσως το λόγο ο μεγάλος αδελφός: «Προσπαθούμε να στηρίζουμε όλες τις νέες προσπάθειες, πηγαίνουμε στα πιο εμπορικά μαγαζιά αλλά και στα λιγότερο εμπορικά. Τώρα έχουμε αρχίσει να πηγαίνουμε και σε μαγαζιά από τον κάτω πεζόδρομο στη Μεγάλου Αλεξάνδρου που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται. Αυτό είναι όμως το Περιστέρι. Παρόλο που έχει πολύ κόσμο, παρόλο που έχει βοή, παρόλο που έχει άνοιγμα, όταν περπατάς είναι σαν να είσαι σε ένα χωριό που θα συναντήσεις κόσμο, δεν θα μείνεις μόνος, θα πεις καλημέρα».
Η μουσική πως μπήκε στη ζωή σας;
«Οι γονείς μας ήθελαν να έχουμε στη ζωή μας και τη μουσική και τον αθλητισμό. Το πρώτο ερέθισμα το πήρα από τον αδελφό μου που έπαιζε κιθάρα αλλά μην φανταστείς πολλά πράγματα» λέει ο Αλέξανδρος και συνεχίζει:« Από μικρός πήγαινα μπάσκετ σε μια σχολή στο Περιστέρι και παράλληλα πήγαινα και Ωδείο. Εγώ ήμουν πιο τυχερός γιατί βρήκα τον αδερφό μου να παίζει και όταν έχεις ακούσματα είναι πιο εύκολο να ακολουθήσεις. Δηλαδή η μουσική ήρθε από την οικογένεια και από τον αδερφό. Εσύ το οδήγησες αυτό που έγινε αδελφέ μου» για να του απαντήσει ο Γιώργος πως: «Στην αρχή δεν το οδηγείς εσύ. Το οδηγεί η οικογένεια και το περιβάλλον. Μετά όμως το γυμνάσιο εκεί πέρα και στο Λύκειο ήταν για μένα η μουσική η τρομερή ανακάλυψη της ζωής. Επιβεβαιώνω σαν μεγαλύτερος. Ο Αλέξανδρος από τη στιγμή που κατάλαβε τι του έδινε η μουσική και πόσο ο ίδιος ένιωθε καλά, ξαφνικά άλλαξαν όλα. Έγινε ο πιο συνεπής αδερφός του κόσμου πάνω στη μελέτη του. Δεν σταμάτησε δευτερόλεπτο. Ακόμα και τώρα μελετάει συνέχεια και παίρνει πτυχία, διευρύνει τη γνώση του και του αρέσει να πηγαίνει ακόμη πιο πέρα. Από εκείνη την ημέρα ήταν σαν να άλλαξε ένα κουμπί μέσα του και είδαμε έναν άλλο Αλέξανδρο, πολύ συνειδητοποιημένο. Δεν τον έσπρωξε ποτέ κανένας. Δεν τον φρέναρε ποτέ κανένας. Ο ίδιος δεν έβαλε φρένο στον εαυτό του όσον αφορά τη μουσική. Και μιλάω για παράλληλη μελέτη, όχι της μπάντας, όχι λόγω του συγκροτήματος, γιατί ο αδερφός μου έχει δύο ας πούμε πορείες. Είναι η καθαρά σολιστική του όσον αφορά την κλασική κιθάρα, το πτυχίο, το ανώτερο στην κλασική του παιδεία και είναι βέβαια και η κιθάρα η ηλεκτρική που βέβαια συνδέονται αυτά. Και δύο κάνουμε μουσική γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Αυτή είναι η γλώσσα μας. Αυτό είναι το πράγμα που μας χαλαρώνει, που μας κάνει να σκεφτόμαστε και να ελπίζουμε. Εμείς κάνουμε μουσική και μας χαλαρώνει και μας τονώνει. Φαντάζομαι ότι και εσύ ως δημοσιογράφος, ο άνθρωπος που σου αρέσει η γραφή, η έρευνα, η ενημέρωση, με τα καλά και τα άσχημά του, πορεύεσαι και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Είναι κάτι που έχει ένα μαγνήτη που σε παίρνει μέσα και βυθίζεσαι».
Και κάπως έτσι μέσα από την αγάπη σας για την μουσική φθάνουμε λοιπόν και στη δημιουργία του συγκροτήματος.
«Πριν 25 χρόνια ακριβώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι επίσημα στη δισκογραφία. Πριν τη δισκογραφία, όμως για 4-5 χρόνια όπως όλα τα παιδιά που παίζουν μουσική ονειρεύονται να κάνουν την πρώτη τους μπάντα έτσι κάναμε κι εμείς. Βασικά έκανα εγώ την πρώτη μου μπάντα επειδή ήταν πολύ μικρός ο Αλέξανδρος αλλά έβλεπα ότι στη μουσική δεν είναι καθόλου μικρός» διευκρινίζει ο Γιώργος σαφώς περισσότερο λαλίστατος: «Ξέρεις πως είναι αυτά. Όπως σε έναν αγώνα που βάζεις ένα 17χρονο και βγάζει μάτια, το ίδιο έγινε και με τον Αλέξανδρο. Την πρώτη μας μπάντα την ονομάσαμε «Ανάδυση» γιατί θέλαμε ένα όνομα που να εκπροσωπεί τα δυτικά. Η «ανάδυση» είναι μια πολύ ωραία λέξη που βγάζει μια θετική και ελπιδοφόρα ας πούμε αίσθηση. Κάτι που αναδύεται αλλά κρύβει μέσα και τη λέξη δύση. Θέλαμε να υπάρχει μέσα το δυτικό του πράγματος. Από εκεί και πέρα ξεκινήσαμε να εμφανιζόμαστε σε κάποιους χώρους ερασιτεχνικά με τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών, όχι δικά μας. Αλλά πάντοτε από την πρώτη στιγμή με πολύ επαγγελματική νοοτροπία. Αυτό δηλαδή ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια σκέφτομαι τι κάναμε και πώς δουλεύαμε τότε και λέω ρε φίλε ρε αδερφέ το αξίζαμε, το είχαμε ας πούμε. Δεν παίζαμε έτσι για πλάκα. Δεν παίζαμε για να βγάλουμε κορίτσια ας πούμε. Παίζαμε γιατί σοβαρολογούσαμε και κάπως νιώθαμε ότι από αυτό το μικρό μας μετερίζι που ξεκινάμε να χτίσουμε πάνω στη μουσική, μπορούμε να πάμε τα πράγματα λίγο παρακάτω. Δηλαδή ξέρεις αυτά τα όνειρα τα χωρίς ταβάνι. Επειδή λοιπόν όλο αυτό δουλεύτηκε σωστά στους χώρους που εμφανιζόμασταν έφτασαν στα αυτιά ανθρώπων της εταιρείας μας ότι εκεί πέρα είναι δύο αδέρφια που κάνουν κατάσταση. Δηλαδή είναι ωραίοι. Παρουσιάζουν κάτι ωραίο δουλεμένο, ωραίο ήχο τραγουδάνε καλά, παίζουν καλά. Και ήρθαν λοιπόν να μας δούνε. Κάποια συγκυριακά πράγματα ήταν σπουδαία γιατί ήταν η περίοδος που ξεκινάγαμε δειλά-δειλά αφού είχαμε φτιάξει ένα πυρήνα κοινού..
Οι δέκα γίνανε δώδεκα, οι δώδεκα σαράντα, μέσα στο ρεπερτόριο μας παίζαμε και ένα -δύο τραγούδια δικά μας. Οπότε ουσιαστικά όταν ήρθαν οι άνθρωποι και μας ακούσαμε μας ρώτησαν αν έχουμε υλικό δικό μας. Είπαμε, έχουμε κάποιο υλικό. Γράφαμε τότε. Όπως όλος ο έφηβος κόσμος που θέλει να εκφραστεί μέσω της γραφής της μουσικής, να κάνει την επανάστασή του. Ακούγαμε και τα ξένα τα συγκροτήματα τότε, τα heavy metal, τα rock, τα electro. Οπότε, τους άρεσε η δουλειά μας και θεώρησαν ότι αυτά τα δύο παιδιά μάλλον θα έχουν κάτι να πούν. Και μας έκαναν μια πρόταση. Την δουλέψαμε αρκετά, γιατί εμείς δεν θέλαμε να απομακρυνθούμε και να μπούμε σε ένα χώρο δύσκολο που λέγανε ότι καταπίνει κόσμο κτλ». Και ο Γιώργος Παντελιάς συνεχίζει: «Τέλος πάντων συμφωνήσαμε, ξεκινήσαμε να κάνουμε ένα πρώτο βήμα, Νοέμβρη του 2000 με το άλμπουμ «Κίτρινα ποδήλατα» ξεκίνησε όλο αυτό το ταξίδι και ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι πλέον είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μα. Γιατί ανοίξαμε το ραδιόφωνο, και ακούγαμε το τραγούδι μας όλη μέρα, κλείναμε συναυλίες για να ακούσουν εμάς. Καταλαβαίναμε λοιπόν ότι έχουμε πολύ μεγάλη ευθύνη μπροστά μας και πολύ δουλειά. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι».
---Πως γεννήθηκε το όνομα Κίτρινα Ποδήλατα;
«Ψάχναμε να βρούμε ένα όνομα το οποίο θα ταυτίζεται κατά βάση με την πορεία μας. Δηλαδή με την φιλοσοφία που θα κινηθούμε σε όσο μας επιτρέψει ο χώρος να κινηθούμε. Δεν ξέραμε αν φανεί σε ένα χρόνο, δύο χρόνια, πέντε χρόνια. Θέλαμε να συνεχίσουμε με ένα όχημα το οποίο θα μπορεί να πάει μπροστά μόνο βασισμένο στις δικές σου δυνάμεις. Όσο κάνεις πετάλι θα σε πάει. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπούμε ποτέ στα σημεία των καιρών. Δεν θα κάνουμε εκπτώσεις. Θα κάνουμε μόνο τη μουσική που θέλαμε, με τον τρόπο που θέλαμε, θα λέγαμε τα όχι που πρέπει και όπου φτάσει. Άρα λοιπόν το ποδήλατο είναι ένα όχημα που σου θυμίζει τα νεανικά σου χρόνια, την πρώτη αίσθηση της ελευθερίας και της ισορροπίας συνδυάζει το μεταφορικό μέσο και το παιχνίδι και επίσης πρέπει να κουραστείς για να πας παρακάτω.
Δεν σε πάει μόνο του. Άρα αυτό υπηρετούμε τόσα χρόνια, το ποδήλατο. Τώρα το κίτρινο χρώμα είναι του Αλέξανδρου περισσότερο» για να πάρει την σκυτάλη από το Γιώργο ο μικρότερος αδελφός: «Επειδή είχαμε πολλά ροκ στοιχεία και η ροκ τότε ερχόταν από τα 90s, ήταν μαύρο λίγο το χρώμα της. Είχε μια μαυρίλα που δεν μας άρεσε. Είμαστε πιο αισιόδοξοι άνθρωποι και επίσης δεν θέλαμε να ταυτιστεί και πολιτικά. Δεν θέλαμε να είναι κόκκινο, πράσινο, μπλε. Θέλαμε να είναι ένα έντονο χρώμα διαφορετικό. Νεανικό, ζωηρό. Το βάψαμε λοιπόν κίτρινο το ποδήλατο».
---Συναντήσατε πολλά εμπόδια;
« Πολλά εμπόδια, πάρα πολλά. Όλο δυσκολίες. Αυτός ο χώρος είναι είκοσι σφαλιάρες πίσω και ένα βήμα μπροστά. Όμως, όταν έχεις επιλέξει εσύ να κάνεις αυτό το πράγμα και μάλιστα έχεις επιλέξει εσύ να το κάνεις με τον τρόπο το δικό σου, τον δύσκολο, είναι ξεκάθαρο αυτό. Δεν υπάρχουν ενδοιασμοί. Το μυστικό και για τον Αλέξανδρο και για εμένα είναι ότι θέλαμε τα ίδια πράγματα. Αν δεν θες τα ίδια πράγματα και δεν έχεις την ίδια φιλοσοφία για τη μουσική, δεν μπορείς να τα βρεις. Άρα, από τη στιγμή που επιλέξαμε τον δύσκολο τρόπο, τον δύσκολο δρόμο, με πάρα πολλή δουλειά, με διεύρυνση γνώσης, με υπομονή, με γερό στομάχι και είχαμε ο ένας τον άλλον, ήταν πολύ εύκολο να πούμε τα όχι που πρέπει. Ξέραμε ότι μετά από κάποια δύσκολα μέτρα, κάποιες δύσκολες ανηφόρες, θα ερχόταν η στιγμή που θα πηγαίναμε σοβαρά ένα βήμα παρακάτω, το οποίο βήμα δεν μπορεί να στο πάρει κανένας, όταν το έχεις ανεβεί μόνος σου. Εμείς μπορεί να βλέπαμε ακριβά αυτοκίνητα και πολλών ίππων να φεύγουν αριστερά, δεξιά, να μας περνάνε, να εξαφανίζονται μπροστά στον δρόμο, αλλά με να μας ενδιέφερε. Στην πορεία μας αυτές τις Ferrari τις είδαμε να είναι στην άκρη του δρόμου, σταματημένες, με πρόβλημα στη μηχανή και να έχουνε εγκαταλείψει». Η σκυτάλη πηγαίνει αμέσως στον Αλέξανδρο που έχει πιάσει τον ειρμό: «Εμάς πάντοτε, το πρώτο μας μέλημα, και εδώ είναι η κοινή μας φιλοσοφία, ήταν να προσφέρουμε στη μουσική. Είμαστε ευλογημένοι που είμαστε σε αυτήν την κοινότητα, σε αυτόν τον όμορφο κόσμο. Είμαστε τυχεροί, γιατί έχουμε αφήσει ένα μικρό στίγμα στη δισκογραφία και συνεχίζουμε. Η επιτυχία είναι και μία λέξη που ο καθένας τη βαφτίζει διαφορετικά.
Δηλαδή, εμείς είμαστε επιτυχημένοι, γιατί είμαστε 25 χρόνια και κάνουμε μουσική μαζί και το ευχαριστιόμαστε. Συνεχίζουμε απλώς. Και αυτή είναι η γοητεία του πράγματος, ότι είμαστε μαζί και κάνουμε μουσική, μπορούμε να πούμε ότι τα 25 χρόνια είναι ένα μαξιλαράκι. Δεν μπορεί να μην αξίζει κάποιος που αντέχει 25 χρόνια, αλλά μακριά από μας αυτό, το τι σημαίνει επιτυχημένος. Έχουμε συνεργαστεί με τους σπουδαίους ανθρώπους. Φανταστείτε δύο παιδιά που μπορεί να πηγαίναν στην συναυλία πχ του Βασίλη Παπακωνσταντίνου όταν ήταν 14, 15 ετών και τώρα μοιραζόμαστε σκηνή μαζί και μπαίνουμε στο στούντιο μαζί και παίρνουμε ο ένας τηλέφωνο τον άλλο. Αυτό είναι ένα μαγικό πράγμα που το έχουμε κερδίσει με τη δουλειά μας έχοντας πάντα στο μυαλό μας και τα νεότερα παιδιά».
Είχατε πρότυπα, πήρατε επιρροές στο ξεκίνημα σας;
«Καλή ερώτηση» απαντά ο Αλέξανδρος. «Υπήρχαν πράγματα που μας γοήτευαν. Εγώ δηλαδή δεν μπορώ να πω ότι είχα πρότυπο όσον αφορά την προσωπικότητα, με γοήτευαν κάποια πράγματα. Τραγούδια και μουσικές. Όταν ξεκινήσαμε στο Ωδείο τα πρώτα ακούσματα ήταν ο Χατζηδάκης, ο Θεοδωράκης. Αυτό που έγινε από εμάς αντιληπτό στην πορεία είναι ότι όσο πιο ολοκληρωμένος είναι ο άλλος όσο πιο πολύ έχει εντρυφήσει πάνω σε αυτό που θέλει, όσο πιο διαβασμένος είναι, τόσο πιο ταπεινός και υπηρέτης της τέχνης του είναι και αυτό είναι που μας μάγευε με αυτά τα άτομα. Αυτά ήταν τα πρότυπα μας είτε άνθρωποι άσημοι, είτε διάσημοι που μας μάθανε σε αυτή την πορεία πως η θάλασσα είναι ατελείωτη, μάθε να τη διαχειρίζεσαι». Τον λόγο παίρνει ο Γιώργος που συμπληρώνει: « Στο σπίτι μας ακούγονταν από τους γονείς μας τα πάντα. Από λαϊκή μουσική Διονυσίου, Καζαντζίδη Βοσκόπουλο, Παυλόπουλο, Πάριο, αλλά και Μπάρι Γουάιτ, Ντόνα Σάμερ, Λεντ Ζέπελιν, Μάικλ Τζάκσον, Μπιτλς. Θυμάμαι που μας έπαιρνε ο πατέρας μας από το χέρι και πηγαίναμε στο Μοναστηράκι για να αγοράσουμε βινύλιο.
Στην πορεία βέβαια, ακούσαμε κι άλλες μουσικές Ακούγαμε τη Hard Rock, τη Heavy Metal Μουσική τότε, με τους Metallica, τους Iron Maiden τους Evolutura, τους Pantera. Ταυτόχρονα έβγαινε η Trip-Hop έβγαινε η ηλεκτρονική μουσική η Massive Attack. Δεν κάναμε λοιπόν μια πορεία που είχε ένα μονότονο ροκ απλώς μια ροκ ταμπέλα που απλώς τη βρήκαμε. Φτιάξαμε ένα κοινό και πορευτήκαμε με τη δική μας μανιέρα με πειραματισμό από άλμπουμ σε άλμπουμ χωρίς να αποκλείσουμε τίποτα και να είμαστε δογματικοί».
---Ποιες συνεργασίες/ συμπράξεις ξεχωρίζετε;
«Έχουμε κάνει πολλές και σπουδαίες συνεργασίες» συμφωνούν και οι δύο. «Γνωρίσαμε τον Μίκη Θεοδωράκη και συμπράξαμε με την ορχήστρα του για 2 χρόνια. Αλλά τι να ξεχωρίσεις; Την συνεργασία με τη Μαρία Φαρανούρη; Τον Θάνο Μικρούτσικο; Τον Λαυρέντη Μαχαιρίστα που ήμασταν πολλά χρόνια μαζί; Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που μας εμπιστεύτηκε την ενορχήστρωση δίσκου του; Τη διασκευή που πρώτοι κάναμε εμείς με τον Δήμο Μούτση; Τη διασκευή σε τραγούδι από τα «Ζεστά Ποτά» με τη συμμετοχή του Χάρη Κατσιμίχα; Τον Περίδη, την Γαλάνη, τον Καζούλη, τη Γλυκερία, τον Κότσιρα τον Τσκανή ποιον να ξεχωρίσεις;. Από τον κάθε άνθρωπο πήραμε πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε στα Ωδεία, δεν διδάσκονται αυτά και απαγορεύεται εσύ να είσαι κατώτερος των περιστάσεων». Στο σημείο αυτό…διαφοροποιείται ο Γιώργος Παντελιάς: «Μια στιγμή πάντως που έχω χαραγμένη μέσα μου ήταν στο «Παλλάς» το 2017 όταν παίξαμε με την συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ και είδα τον αδελφό μου πάνω στη σκηνή με τον Αλ Ντι Μέολα που μάλιστα έπαιξε συνθέσεις του Αλέξανδρου. Ήταν μια σκηνή που την έζησα κάτω από την σκηνή και συγκινήθηκα βλέποντας το μικρό μου αδελφό μου που τον θυμάμαι στην κούνια του, ήρθε ένα φλας μπακ μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ακόμη πάντως κι ένα πιτσιρίκι να σου φέρει μια ζωγραφιά με τα πρόσωπα μας δεν είναι λιγότερο σημαντική, σημαίνει ότι δεν το κάνεις μάταια αλλά έχει υπόσταση». Η σκυτάλη στον Αλέξανδρο που συμπληρώνει: «Ξεχωριστή στιγμή ήταν και η επετειακή συναυλία μας στο Θέατρο Βράχων, ήρθαν όλοι οι φίλοι μας καλλιτέχνες για να μας τιμήσουν, όπως μια άλλη ωραία στιγμή θα είναι και η συναυλία μας στο Gazarte στις 12 Δεκεμβρίου».
---- Που περνάτε τις περισσότερες ώρες της ημέρας;
«Στο στούντιο που έχουμε δημιουργήσει στο πατρικό μας. Έλα μαζί μας 48 ώρες και θα αναζητήσεις να φύγεις (γελάνε), εκεί είναι η δουλειά μας, εκεί μελετάμε, εκεί συνθέτουμε, εκεί κάνουμε ραντεβού, εκεί στήνουμε το πρόγραμμα μας για τις συναυλίες. Για παράδειγμα το πρόγραμμα στο Gazarte το στήνουμε τρεις μήνες πριν, είναι γενικά μια ολόκληρη διαδικασία, η μουσική καταλαμβάνει το 90% του χρόνου μας και αυτό είναι επιλογή μας. Ο χρόνος θα δείξει αν η μπάντα μας πέτυχε και τι αποτύπωμα θα αφήσει. Όπως έλεγε ο Λαυρέντης «ένα τραγούδι που θα το λένε τα εγγόνια σου μπορείς να το αφήσεις;».
----Τα σχέδια σας για το 2026;
«Το κυριότερο project και πολύ σημαντικό που συζητάμε και οργανώνουμε είναι μαζί με τον Δήμο Περιστερίου, υλοποιώντας μια ιδέα της Αντιδημάρχου Μαίρης Τσιώτα για ένα πρόγραμμα που θα έχει στόχο να αναδείξουμε νέους δημιουργούς και νέα ταλέντα μέσα από τα σχολεία της πόλης. Το θεωρούμε χρέος στον τόπο μας, να στηρίξουμε με ότι δυνάμεις μπορούμε, είναι κάτι που θα δώσει μεγάλη χαρά. Επίσης να πούμε ότι κυκλοφορεί ψηφιακά το άλμπουμ μας «ΑΝΑλΟG» που προσπαθεί να προτρέψει τους ανθρώπους να εμπιστευτεί τη ν αναλογική πλευρά της ζωής και όχι τη ψηφιακή. Τέλος κυκλοφορεί κι ένα επετειακό βινύλιο για τους λάτρεις του πικάπ, το οποίο θα στηρίζουμε από εδώ και πέρα με ζωντανές εμφανίσεις».
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Τα δύο αδέλφια έχουν ιδιαίτερη αγάπη στον αθλητισμό αλλά και για τις ομάδες της πόλης. «Εγώ τα τέσσερα πρώτα χρόνια μετά τον ερχομό του Γιώργου Σπανού έπαιρνα διαρκείας στον Ατρόμητο μαζί με την παρέα μου, ήταν μια ωραία διαδικασία να κατεβαίνεις με τα πόδια προς το γήπεδο για να δεις την ομάδα της πόλης σου» λέει ο Αλέξανδρος για να πάρει τον λόγο ο Γιώργος ως μεγαλύτερος: «Εγώ θυμάμαι παιχνίδι Ατρόμητος – Ηρόδοτος για να ανεβούμε από τη Γ’ Εθνική στη Β’. Τρώγαμε το μεσημέρι της Κυριακής στον παππού και στη γιαγιά και μετά ακολουθούσα τους μεγάλους στο γήπεδο. Θυμάμαι το εξής φοβερό, ένα φέρετρο που είχαν φέρει οι φίλαθλοι μας και έγραφε πάνω «Ηρόδοτος.
Τη δεκαετία του ’90 με γοήτευσε πολύ το μπάσκετ και κάθε εβδομάδα ήμουν στο κλειστό για να δω τον ΓΣΠ με Κορωνιό, Όντι Νόριτς, Τσερτς, ζούσαμε ωραίες στιγμές. Ακόμη και τώρα που έρχομαι και βλέπω αγώνες νιώθω πολύ καλά γιατί έχουμε τη χαρά και τη τύχη να έχουμε στην πόλη μας δύο ομάδες ενεργές σε πολύ υψηλό επίπεδο και αυτονόητο είναι ότι χρειάζονται στήριξη. Και αυτό είναι το περίεργο γιατί είμαστε σε ένα τόπο που θα έπρεπε να είναι γεμάτα τα γήπεδα και από ότι έχω διαπιστώσει οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε από τους τυχερούς που έχουμε τις ομαδάρχες μας που πάνε καλά. Ξέρεις πόσοι φίλοι μου έρχονται στο Περιστέρι για καφέ ή ποτό και το συνδυάζουμε με ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Εγώ για να δω Ατρόμητο ή ΓΣΠ κι εκείνοι για να δουν τις ομάδες τους».
Το πινγκ πονγκ….συνεχίζεται όμως. «Εμένα που αρέσει περισσότερο ο στίβος αλλά το κατάλαβα ετεροχρονισμένα» λέει ο Αλέξανδρος. «Εγώ αν ήμουν 20 πόντους ψηλότερος θα μπορούσα να παίξω μπάσκετ και ίσως να με απορροφούσε από τη μουσική. Είναι το άθλημα που με χαλαρώνει και με χαροποιεί, μικρός έκανε και πολεμικές τέχνες, αλλά κυρίως μου άρεσε το μπάσκετ. Θα μπορούσα να γίνω και αθλητικογράφος με ειδίκευση το μπάσκετ» παραδέχεται με την σειρά του ο Γιώργος για να έρθει πάλι η σειρά του Αλέξανδρου: «Μου αρέσει πολύ η σκυτάλη, το 400αρι, αλλά όταν βρέθηκε στο δρόμο μου ο στίβος είχε μπει η μουσική στη ζωή μου και δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Ήμουν πολύ γρήγορος. Στο σημείο αυτό θέλω να συμπληρώσω στέλνοντας μήνυμα στα νέα παιδιά ότι με το να ασχοληθείς με τη μουσική ή τον αθλητισμό ενισχύεις το άλλο μέρος του εγκεφάλου, ενισχύεις την συνεργασία. Είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη γιατί τα social απενεργοποιούν τον εγκέφαλο και τα νέα παιδιά χρειάζονται μια πραγματική επαφή που μπορεί να έρθει μέσα από τον αθλητισμό και τη μουσική».
Στο επιμύθιο της κουβέντας μας ζητήσαμε από τα «Κίτρινα Ποδήλατα» να μας πουν πως φαντάζονται τον εαυτό τους μετά από 25 χρόνια, στο μακρινό 2050. «Θα ήθελα να ήμουν σε ένα νησί, να κοιτάζω τη θάλασσα, να με παίρνει τηλέφωνο ο αδελφός μου για να κάνουμε κάτι και μετά να επιστρέφω πάλι στο νησί μου. Δεν ξέρω μέχρι που και πότε θα φθάσουμε. Όταν δεν υπάρχει η φλόγα της δημιουργίας πρέπει να βρεις ένα δεύτερο ρόλο να υπηρετήσεις τη μουσική, σαν ένα παίκτη που συμπληρώνει τα ένσημα του χωρίς να έχει τη φλόγα και πρέπει περάσει σε ένα άλλο στάδιο να υπηρετήσει την Ακαδημία. Όταν λοιπόν σταματήσει αυτή η φλόγα θα μας δώσει την εντολή να πάμε παρακάτω» αναφέρει με τρόπο γλαφυρό ο Γιώργος ενώ ο Αλέξανδρος έχει εκ διαμέτρου άποψη ίσως να….φταίει το νεαρότερο της ηλικίας: «Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ ούτε σε 5 χρόνια τον εαυτό μου. Ξέρετε είμαστε ευτυχισμένοι με τον δικό μας κόσμο, νιώθουμε ευλογημένοι γιατί δεν έχουν την ευκαιρία όλοι οι άνθρωποι να ζήσουν το όνειρο τους και πάντα για εμάς είναι σαν να ξεκινάμε σήμερα».
WHO IS WHO
Τα Κίτρινα Ποδήλατα είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το Νοέμβριο του 2000 από τα αδέλφια Γιώργο και Αλέξανδρο Παντελιά. Το 2004 στα Μουσικά Βραβεία Αρίων βραβεύτηκαν ως καλύτερο έντεχνο συγκρότημα. Δισκογραφικά, έχουν συνεργαστεί με τους Γεράσιμο Ανδρεάτο, Ορφέα Περίδη, Γλυκερία, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Τάνια Τσανακλίδου, Δέσποινα Ολυμπίου, Δήμητρα Γαλάνη. Επί σκηνής έχουν συμπράξει με τους Γιάννη Κότσιρα, Ορφέα Περίδη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Αντώνη Μιτζέλο, Διονύση Τσακνή, Φίλιππο Πλιάτσικα, Βασίλη Καζούλη, Νίκο Ζιώγαλα, Δέσποινα Ολυμπίου, Χρυσώ Σταματοπούλου, Δημήτρη Σταρόβα, Όναρ και Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Το 2005 κυκλοφόρησαν με την Δέσποινα Ολυμπίου το άλμπουμ Αυτό είναι αγάπη με μεγαλύτερη επιτυχία το Κάποτε. Το 2009 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ με τίτλο «Ανάδυση», στο οποίο συνεργάστηκαν με την Δήμητρα Γαλάνη στο τραγούδι «Ξένη Ακτή». Από το άλμπουμ, ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσε το «Θα πάρω φόρα.»
Στις 29 Απριλίου του 2017 πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Παλλάς μια συναυλία της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με συμμετοχή του συγκροτήματος και του Αμερικανό κιθαρίστα Αλ Ντι Μεόλα. Για να μάθετε τα πάντα για τα «Κίτρινα Ποδήλατα» επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα τους: https://www.kitrinapodilata.gr
