Είναι ίσως η κορυφαία στιγμή στα 53 χρόνια ζωής του ΓΣ Περιστερίου. Μια φωτογραφία που πρέεπει να την κρατήσουμε σαν ενθύμιο αλλά η οποία στο μέλλον μπορεί να είναι πάλι η ίδια ίσως με διαφορετική πρόσωπα, σίγουρα με τα ίδια χρώματα φανέλας και ίσως για να μην πούμε ότι είμαστε βέβαιοι με τα μετάλλια κρεμασμένα στο στήθος.

Γιατί θα έρθει αυτή η στιγμή που θα κρεμάσει μετάλλιο στο στήθος σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση αρκεί....Αρκεί η προσπάθεια, το project που ακολουθεί πιστά η διοίκηση να μην λοξοδρομήσει, να μείνει το ίδιο....

 Οι βάσεις έχουν μπέι. Ο ΓΣΠ στα δύο χρόνια με τον Βασίλη Σπανούλη στη ηγεσία τρυπάει συνεχώς το ταβάνι. Πέρσι τον είδαμε για πρώτη φορά σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, φέτος σε final -4 μιας πολύ καλής ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Και αν πρέπει να μείνουμε ρεαλιστές από την άποψη ότι στην Ελλάδα στους «δύο τρίτος δεν χωρεί», στην Ευρώπη ο ΓΣΠΟ μπορεί να χωρέσει ανάμεσα στους τρεις πρώτους...Λεπτομέρειες έλειψαν, απειρία, διαιτησία έβαλαν το χεράκι τους ....Την επόμενη φορά όμως τα μετάλλια θα κρεμαστούν και η ιστορική διάσταση της χθεσινής φωτό θα χάσει τη λάμψη της σε εκείνη που θα τηυν διαδεχθεί!