Τελευταία ενημέρωση 22:17, 16 Ιαν 2022
Περιστέρι Sports

Περιστέρι Sports

Διαβάστε το αφιέρωμα της εφημερίδας Αθλητικό Περιστέρι για τα 50 χρόνια του ΓΣΠ με το ιστορικό αντάμωμα άσων  του παρελθόντος στο γήπεδο της Πρόνοιας από εκεί που όλα ξεκίνησαν.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΜΜΑΤΑΣ

«Δούλευα οικοδομή, έπαιζα μπάσκετ και ταυτόχρονα σπούδαζα»

Βλέποντας τον κόσμο από τα 2,8μ. ο Γιάννης Κομματάς αποτέλεσε έναν από τους «πύργους» του ΓΣΠ Περιστερίου στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄80.

«Γεννήθηκα στο Περιστέρι αλλά μεγάλωσα στη Πάτρα. Έζησα 4 χρόνια στη Γερμανία και όταν αποφασίσαμε να επιστρέψουμε οικογενειακώς επιλέξαμε την Πάτρα λόγω της καταγωγής του πατέρα μου. Κάποια μέρα πήγα να δω ένα αγώνα του Απόλλωνα με τον Πανιώνιο, σε ηλικία 14 ετών και ένα κύριος που με είδε με πλησίασε και μα παρακίνησε να ξεκινήσω μπάσκετ από την Απολλωνιάδα και μετά  πήγα στον Απόλλωνα. Ήμουν ήδη 2,2μ. Στα 20 μου πέρασα στο Πολυτεχνείο και επειδή είχα το δικαίωμα μετακίνησης επέλεξα το Περιστέρι. Πήγα την σεζόν 1981-82 και την επόμενη ΄82-΄83 ανεβήκαμε στην Α’ Εθνική. Έμεινα στο Περιστέρι μέχρι την σεζόν 1985-86 γιατί ήταν υποχρεωτικό να γυρίσω στον Απόλλωνα αλλά το τέλος ήταν λιγάκι επεισοδιακό γιατί δεν σεβάστηκαν την επιθυμία μου με αποτέλεσμα επί Ματθαίου να μείνει ανενεργός και ουσιαστικά μετά από ένα χρόνια στα 28 μου πια να σταματήσω το μπάσκετ γιατί δεν μπορούσα να επανέλθω. Παρ’ όλα αυτά αγάπησα την ομάδα και τους ανθρώπους της. Ήταν άλλες εποχές για το άθλημα και ήμασταν μια παρέα. Εγώ για να καταλάβεις δούλευα σε οικοδομή για να τα βγάζω πέρα, έπαιζα μπάσκετ και ταυτόχρονα σπούδαζα. Μόνο την τελευταία χρονιά πήρα κάποια χρήματα για να μην πηγαίνω οικοδομή. Έζησα πολλές όμορφες στιγμές με την ομάδα και έμαθα πολλά πράγματα από τον Θανάση Χριστοφόρου τα οποία έδειξα μέσα στο παρκέ ωστόσο επί Φαίδωνα Ματθαίου. Ήταν μια σχολή μόνος του. Θυμάμαι έντονα το ματς κυπέλλου με την ΑΕΚ που αν και εμείς στην Β’ Εθνική την αποκλείσαμε αλλά και τα παιχνίδια με τον Απόλλωνα που για εμένα ήταν συναισθηματικά φορτισμένα. Πήρα πολύ αγάπη από τον κόσμο του Περιστερίου, ακόμη και τώρα με θυμούνται και καταλαβαίνω ότι με αγαπάει. Γενικά το Περιστέρι ήταν μια παρέα που έφυγε όμως σε λάθος ατραπούς, καλά κάνει βέβαια και προχωράει όμως δεν είναι αυτό που με τραβάει τόσο πολύ. Το Περιστέρι μπορούσε να γίνει μια Μπαρτσελόνα της Ελλάδας αλλά δεν έγινε ποτέ. Η ευχή που έχω να δώσει είναι τα επόμενα πενήντα χρόνια ο ΓΣΠ να κάνει κοινωνικό έργο στην πόλη γιατί με αφορμή τον αθλητισμό είναι ένα σύμβολο για το Περιστέρι».

 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΦΩΤΟΥ

«Το 1987 πρέπει να διώξαμε 1000 παιδιά»!

Θα τον έλεγε κανείς «εμβληματική μορφή» της ομάδας καθώς από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης μέχρι και σήμερα ο Στέφανος Φώτου είναι η προσωποποίηση του αληθινού εργάτη που τον ξέρουν πια και οι…πέτρες σε αυτό το οικοδόμημα που ονομάζεται Γ.Σ.Περιστερίου.

«Ξεκίνησα για πρώτη φορά στις αρχές του ’73 γιατί στο συμβούλιο ήταν ο άντρας της ξαδέλφης μου και σταμάτησα για τη στρατιωτική μου θητεία. Όταν απολύθηκα το καλοκαίρι του 1977 ανέλαβα κι επίσημα στην Πρόνοια τις ακαδημίες και την Α’ ομάδα ως έφορος και φροντιστής. Γενικά έκανα τα πάντα όπως όλοι μας. Από τα χέρια μου πέρασαν όλα τα παιδιά που έκαναν μεγάλη καριέρα. Τον Κορωνιό τον είχα κοντά μου από 7 ετών. Το 1987 που πήραμε το Eurobasket σταματήσαμε να γράφουμε παιδιά στην Ακαδημία γιατί δεν είχαμε γήπεδα. Είχαμε πιάσει όλα τα ανοικτά γήπεδα μπάσκετ, στα σχολεία, όπου υπήρχε γήπεδο αλλά και πάλι δεν μας έφθαναν. Πρέπει να είχαμε διώξει πάνω από 1000 παιδιά γιατί δεν είχαμε ώρες για προπονήσεις. Το επάγγελμά μου ήταν φούρναρης. Είχε δικό μου φούρνο κοντά στη Ζωοδόχο Πηγή, μέχρι το 1990 μετά έκοψε η δουλειά γιατί έγινε ελεύθερο το επάγγελμα. Δούλεψα σε εταιρίες με τυροειδή ως το 2016 που βγήκα σε σύνταξη.  Αρκεί να σας πω ότι πήγαινα για δουλειά στις 12 το βράδυ για να ετοιμάσω ψωμί για το φούρνο επειδή έπρεπε το πρωί να φύγω με την ομάδα σε ταξίδι. Το κλίμα ήταν πάντα οικογενειακό και οι πλάκες που γινόντουσαν ήταν αξέχαστες. Σε ένα ταξίδι επιστρέφοντας από τα Γιάννινα ο Κολτσίδας είχε δέσει τα κορδόνια των Χριστοφόρου – Παπαχατζή μέσα στο πούλμαν και όταν έπρεπε να κατέβουμε στο Αντίρριο για να μπούμε στο φέρι μποτ, ο Χριστοφόρου τράβαγε μαζί του και τον Παπαχατζή καταλαβαίνετε τι έγινε. Για τα 50 χρόνια της ομάδας η ευχή μου είναι να δω τα επόμενα 2-3  χρόνια περισσότερα παιδιά από την Ακαδημία στην Α’ Ομάδα. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά παιδιά που αν προσεχθούν θα παίξουν μπάσκετ. Όσο πιο πολλά περιστεριωτόπουλα τόσα το καλύτερο. Από τότε που ήρθε ο Κότσης η ομάδα έχει νοικοκυρευτεί γιατί παλιά γινόντουσαν διάφορα, έχουν μπει πολλά πράγματα σε μια σειρά είναι και οι Πολέμης, Παρδακίδης που θέλουν την ομάδα να προοδεύει και πιστεύω ότι θα συνεχίσουμε για πολλά χρόνια να είμαστε ψηλά όπως αξίζουμε άλλωστε να είμαστε».

.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΡΔΑΚΙΔΗΣ

 «Τα ταξίδια που έρχονται αναμένονται ακόμη πιο συναρπαστικά»

 

Με αφορμή τη γενέθλια χρονιά ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Γ.Σ. Περιστερίου Γιώργος Παρδακίδης έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά που η ιστορική αυτή συγκυρία με βρίσκει στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας. Kαι χαίρομαι που βρίσκομαι ανάμεσα σε αθλητές που έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμα τους μέσα στη διαδρομή του χρόνου φορώντας την ένδοξη φανέλα του Συλλόγου μας.

Από το 1971, συνυπάρχουν γλυκά εικόνες από χαρές, λύπες, αγωνίες και περιπέτειες. Αναμνήσεις, εμπειρίες και συναισθήματα με την ομάδα, που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, μας έχει ταξιδέψει σχεδόν όλους μας.
Πενήντα χρόνια ιστορίας και σημαντικής παρουσίας του ΓΣΠ στον αθλητισμό, στην παιδεία, στην πόλη μας, στη ζωή μας…
Από το παρελθόν αλλά και το παρόν, το βλέμμα μας εστιάζει περισσότερο στο μέλλον. Ένα μέλλον που ξεκινά με μία αισιόδοξη επόμενη μέρα για όλους μας. Ένα αισιόδοξο στίγμα για ένα καινοτόμο «αύριο», γεμάτο αγάπη.
Σίγουρα άξιζε το ένα και μοναδικό ταξίδι 50 χρόνων, αλλά τα ταξίδια που έρχονται για όλους μας αναμένονται να είναι ακόμα πιο συναρπαστικά, γεμάτα επιτυχίες και ευημερία για τον ΓΣΠ, που είναι το ζωντανό κύτταρο του αθλητισμού της πόλης μας και με τον οποίο συνυπάρχουμε 50 χρόνια.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΥΛΛΙΩΝΑΚΗΣ

«Όταν έβρεχε αναγκαστικά δεν κάναμε ντρίπλες»

Ένας από τους μακροβιότερους αν όχι ο μακροβιότερος αθλητής στην ιστορία του ΓΣΠ είναι ο Μιχάλης Γρυλλιωνάκης, με ειδικότητα τα τρίποντα και τη μαχητικότητα του.

«Εγώ ξεκίνησα σε ηλικία 12 ετών να παίζω ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο γιατί ο πατέρας μου ήταν φίλος με τον τότε πρόεδρο Γιώργο Φάκο. Ο αδελφός μου αν και δύο χρόνια μικρότερος είχε ξεκινήσει πιο γρήγορα μπάσκετ και μια μέρα που πήγα να τον δω, με τσίμπησαν οι άνθρωποι του ΓΣΠ βλέποντας την σωματοδομή μου και με  έπεισαν να γραφθώ στην Ακαδημία. Ήταν το 1977. Ξεκίνησα παιδικό, μετά εφηβικό και το 1979 έκανα ντεμπούτο με την Ανδρική Ομάδα εναντίον του Σπόρτινγκ στου Ζωγράφου. Το κλίμα από εκείνα τα χρόνια ήταν οικογενειακό και δεν θα ξεχάσω ποτέ μια ωραία ιστορία. Μια – δυο φορές την εβδομάδα μετά την προπόνηση μας πήγαιναν για βραστό στο Κολωνό σε μια ταβέρνα οι άνθρωποι της ομάδας για να μας ευχαριστήσουν. Μια μέρα πήγαμε και είδαμε την ταβέρνα κλειστή. Τι είχε συμβεί; Κάποιος πελάτης πήγε τα κόκκαλα στον σκύλο του κι εκείνος δεν τα έφαγε. Ο τύπος στο μαγαζί μας σερβίριζε σκύλο, έγινε σάλος εκείνη την εποχή. Σε εμένα και στον Αργύρη τον Πεδουλάκη μας είχαν αγοράσει ένα παπί γιατί οι προπονήσεις γίνονταν στα Ανάβρυτα και επειδή τελειώναμε αργά το βράδυ δεν υπήρχαν λεωφορεία για να επιστρέψουμε. Η Πρόνοια ήταν κάτω με τσιμέντο με λακκούβες  και όταν έβρεχε αναγκαστικά δεν κάναμε ντρίπλες αλλά μαθαίναμε μόνο τα σουτ. Ανάλογα με τον καιρό κάναμε ή δεν κάναμε τακτική δηλαδή.  Πάντα οι παράγοντες ήταν δίπλα μας, σαν γονείς μας στάθηκαν. Θα κάνω μνεία στους Βυλλιώτη, Παπαχατζή, Μουγιάκο, Κατσίκη χωρίς να θέλω να αδικήσω κάποιον γιατί όλοι πρόσφεραν. Δεν θα ξεχάσω δύο παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Με τον Παναθηναϊκό είχε βάλει τρίποντο απέναντι στον Ιωάννου και νικήσαμε, με τον Ολυμπιακό πέτυχα 15 πόντους και τον αποκλείσαμε από το Κύπελλο. Παρατσούκλια δεν είχα, ο Κότσης απλά με φώναζε «Μιχαβλούτσο». Νομίζω ότι αυτό που πρέπει να κάνει ο ΓΣΠ και είναι η ευχή μου για τα 50 χρόνια είναι να ξαναγυρίσει στο παρελθόν. Τι εννοώ; Να γυρίσει στη βάση του, στους παράγοντες του, στους φιλάθλους του, στη δομή του που ήταν περιστεριώτικη. Να απευθυνθεί στην τοπική κοινωνία να γίνει «ένα» με το γίγνεσθαι της πόλης. Στην εποχή μας όλα ήταν διαφορετικά, πηγαίναμε στους αγώνες του Ατρόμητου, οι παίκτες του Ατρόμητου έρχονταν σε εμάς, δεν γινόταν υποχρεωτικά αλλά γιατί το θέλαμε. Ήμασταν φιλαράκια μεταξύ μας, μας ήξεραν και τους ξέραμε. Στην εποχή μας όλο αυτό έχει πια χαθεί. Χρόνια λοιπόν στον ΓΣΠ να τα εκατοστίσ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΙΑΣΩΤΕΛΗΣ

«Θέλω την παλιά μου γειτονιά»!

Γέννημα θρέμμα του Περιστερίου, από τις γειτονιές του Άγιου Αντώνη αναδείχθηκε ο Γιώργος Αγιασωτέλης, σέντερ φορ του ΓΣΠ από τα μέσα της δεκαετίας του ΄70 μέχρι που έκανε  το μεγάλο άλμα για την ΑΕΚ.

«Μπάσκετ με παρακίνησε να ξεκινήσω ο αδελφός μου ο Στράτος, γύρω στο 1972-73, κάποια στιγμή αυτό έγινε βίωμα εξαιτίας των ανθρώπων που μας αγκάλιασαν και μας έδωσαν πολύ μεγάλη αγάπη. Αυτή την αγάπη την έβλεπαν και οι γονείς με αποτέλεσμα να έχουμε μια φυσική οικογένεια και μια μπασκετική οικογένεια. Ο πατέρας μου ο Παναγιώτης ήταν τσαγκάρης και τον βοηθούσε η μητέρα μου Αφροδίτη. Δέκα χρόνια μετά τη μεταγραφή μου στην ΑΕΚ επέστρεψα στο Περιστέρι τη διετία 1992-94, κατόπιν πήγα στον Κολοσσό και μετά σταμάτησα. Δίνω τα πάντα για να ξαναζήσω την παλιά μου γειτονιά. Θέλω την παλιά μου γειτονιά αυτό να τονίσεις. Είναι μια περίοδος της ζωής μου το Περιστέρι που δεν διαγράφεται με τίποτα. Ότι πετύχαμε το οφείλουμε στους ανθρώπους του ΓΣΠ, αθλητικά αλλά και σε επίπεδο σπουδών, από το Περιστέρι μπήκα στο Πανεπιστήμιο (Φυσική Αγωγή) γιατί έπαιξα στις Εθνικές και είχαμε ευεργετήματα. Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους δεν ξέρω που και ποιοι θα ήμασταν. Φυσικά θα ξεκινήσω από τους αείμνηστους Βυλλιώτη και Παπαχατζή και με την προσδοκία ότι δεν ξεχνώ κανένα θα σου πω επίσης του Θεοδωρόπουλο, Κατσίκη, Πέππα, Μπάμπη Βυλλιώτη, Κατσώνη. Όλοι αυτοί ήταν για εμάς σαν ένας διαφορετικός πατέρας, δεν τους έμενε δραχμή για να μας ταΐσουν, ότι κάναμε επαναλαμβάνω το οφείλουμε σε αυτούς. Τους χρωστάμε δεν μας χρωστάνε. Ακόμη και οι δυσκολίες εκείνων των χρόνων ήταν ότι καλύτερο έχουμε περάσει στη ζωή μας. Η ευχή μου είναι το Περιστεράκι μας να επιβιώνει με τον τρόπο που επιβιώνει και να βγάζει δικά του παιδιά. Αλλά να είναι καλά και ο Φίλιππος ο Κότσης που βάζει πλάτη, χωρίς αυτόν θα είχαμε μεγάλες δυσκολίες και η ομάδα δεν θα ήταν εκεί που είναι τώρα».

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΤΗΣ

«Για να μας κερδίσει κάποιος έπρεπε να φτύσει αίμα»

Μια από τις γνώριμες παρουσίες της δεκαετίας του ΄80, με ειδικότητα την οργάνωση του παιχνιδιού, ο Κώστας Καττής είναι ένας από τους μπασκετικούς ήρωες που ανέδειξε η Πρόνοια.

«Ξεκίνησα το 1976. Ο πατέρας μου ήταν γαλατάς και μόλις τελείωνα κι εγώ τη διανομή γιατί τον βοηθούσα περνούσα από την Πρόνοια. Κόλλησα το μικρόβιο και από τότε δεν άφησα την πορτοκαλί μπάλα. Πάντα το κλίμα που είχαμε ήταν πολύ καλό, οικογενειακό, όταν χάναμε κλαίγαμε όλοι μαζί, όταν κερδίζαμε πανηγυρίζαμε όλοι μαζί. Το 1979 μπήκα στην Α’ Ομάδα και έμεινα μέχρι το 1989. Τότε που η ομάδα ετοιμαζόταν να κάνει μόνιμη έδρα το «Ανδρέας Παπανδρέου». Ζήσαμε τρομερές εμπειρίες, τα πρώτα χρόνια επειδή δεν είχαμε έδρα, χρησιμοποιούσαμε το κλειστό του Αμαρουσίου και το Σαββατοκύριακό δίναμε δύο αγώνες. Για προπονήσεις πηγαίναμε στα Ανάβρυτα. Μπαίναμε σε ταξί ή σε αυτοκίνητα παραγόντων και γυρίζαμε τα βράδυ. Έτσι ατσαλώθηκε η ομάδα. Την επαγγελματοποίηση της  ομάδας την έκανε ο Χριστοφόρου με την συνδρομή των Βυλλιώτη, Παπαχατζή. Ήρθαν οι πρώτοι Ελληνοαμερικανοί Κουτσουφλάκης, Τζαννής και δημιουργήθηκε μια καλή μαγιά που βοήθησε την ανάδειξη όλων των παιδιών που διέπρεψαν στη δεκαετία του ΄80. Τα οικονομικά της εποχής δεν είχαν καμία σχέση φυσικά με το σήμερα, ίσως να μην νιώθαμε τόσο καλά βλέποντας να υπάρχει μια ξεχωριστή κατάσταση για κάποια παιδιά αλλά έτσι έπρεπε να γίνει. Η συνδρομή του Χριστοφόρου ήταν να χτίσει μια νοοτροπία με απίστευτη ενέργεια και εκεί ξεχωρίσαμε ως ομάδα. Για να μας κερδίσει κάποιος έπρεπε να φτύσει αίμα. Όταν παίζαμε στο Αιγάλεω, ο κόσμος έμενε έξω από το κλειστό ήταν τόσος πολύς που ήθελε να μας δει. Το Περιστέρι στις μέρες μας έχει αλλάξει, είναι σε μια άλλη διαδικασία, οι επιλογές είναι σεβαστές αλλά θα συμφωνήσω με αυτό που έχει πει ο Πεδουλάκης ότι χάθηκε το dna της ομάδας. Εύχομαι του χρόνου τέτοιες μέρες να είμαστε όλοι καλά για να γιορτάσουμε τα 51 μας χρόνια».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΒΕΤΖΟΥΡΗΣ

Από τον πρώτο κιόλας χρόνο της ίδρυσης του ΓΣΠ ο Θανάσης Σβετζούρης «σημάδεψε» τον χώρο κάτω από καλάθια. Διένυσε όλη τη δεκαετία του ΄70 σε συνθήκες τρομερά δύσκολες.

«Με βρήκαν οι παράγοντες του συλλόγου, προφανώς γιατί ήμουν ψηλός και μου ζήτησαν να έρθω. Δεν είχα καμία σχέση με το μπάσκετ, ξεκίνησα άλλωστε στα 18 μου χρόνια. Καλοκαίρι ήρθα σε επαφή με τη μπάλα και τον Οκτώβριο έπαιξα. Προπονήσεις κάναμε στην Πρόνοια, σε πολύ δύσκολες συνθήκες, κάτω είχε χώμα και μπασκέτες ξύλινες. Βάζαμε συνεχώς αλοιφές στα χέρια μας αφού τα γδέρναμε κυριολεκτικά. Είχαμε παράγοντες όμως που αγαπούσαν την ομάδα και έκαναν ότι μπορούσαν. Από οικονομικής πλευράς, δεν παίρναμε τίποτα παρά μόνο κανένα οδοιπορικό. Γενικά ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση για την πόλη, που αγάπησε ο κόσμος γι’ αυτό και ερχόταν να μας δει. Θυμάμαι ότι σε ένα παιχνίδι από τη λαχτάρα μου, όπως ανεβοκατεβαίναμε αντί να δώσω πάσα προς τα εμπρός σούταρα προς το καλάθι μας (γελάει). Έπαιξα από το 1971 μέχρι το 1982 που ανεβήκαμε στην Α’ Εθνική. Κάθε χρόνο ανεβαίναμε κατηγορίες, γιατί  ήρθαν κάποια παιδιά που βοήθησαν πολύ τον σύλλογο όπως ο Αραποστάθης, ο Τσοσκούνογλου και άλλοι. Εύχομαι στο Περιστέρι με αφορμή τα 50 του χρόνια να τα πάει πολύ καλύτερα και ειδικά στην Ευρώπη γιατί μπορεί το κάτι παραπάνω».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΥΛΩΝΑΣ

«Ξέραμε όλα τα βλέμματα στην κερκίδα»

Παιδί της επαρχίας με καταγωγή από τα Τρίκαλα, ο Γιάννης Μυλωνάς ρίζωσε για πάντα στο Περιστέρι. Εξαιρετικός σουτέρ που άφησε τη δική του σφραγίδα στην ομάδα.

 

«Έπαιζα στον Δαναό Τρικάλων και το 1989 κατέβηκα στην Αθήνα με κλιμάκια των Εθνικών Ομάδων. Είχε τραυματιστεί τότε ο Τσαγκόπουλος και οι άνθρωποι του ΓΣΠ έψαχναν απεγνωσμένα για παίκτη και ήρθαν τότε σε συμφωνία με τη διοίκηση του Δαναού που με παραχώρησε με μεταγραφή. Ήρθα σε μια ομάδα που ήταν «γειτονιά», όλα τα παιδιά ήταν από το Περιστέρι εκτός από εμένα και τον Τσαγκόπουλο που είχε έρθει δύο χρόνια νωρίτερα και είχε πλέον ενσωματωθεί. Παιδιά που γούσταραν το μπάσκετ και που έπαιξαν όσο μπορούσε το καθένα. Η δεκαετία του ΄80 έφερε μεγάλη ανάπτυξη στο μπάσκετ, ο κόσμος γέμιζε τα γήπεδα και την ίδια ανάπτυξη είχε φυσικά ο ΓΣΠ. Όλοι ζούσαμε τότε στην ίδια κοινότητα, ο ένας γνώριζε τον άλλον.  Πηγαίναμε στα μαγαζιά της εποχής, το Σερραικόν, το Φρέντο, την Κέντια, τον Παναγιώτη, τον Αγγελόπουλο, τους Καλογεράδες και το Σάββατο τους βλέπαμε όλους στο γήπεδο. ΄Ήταν μια αμφίδρομη σχέση. Παίζαμε μπάσκετ και ξέραμε όλα τα βλέμματα στην κερκίδα. Ήταν ένα οικογενειακό κλίμα, γνωστές φάτσες μεταξύ μας που γνωριζόμασταν και αυτό έκανε τη διαφορά.  Κάποια στιγμή ήρθαν και οι πρώτοι ξένοι, ο Τσερτς ήταν ο πρώτος και έγινε αυτό που έγινε στην ομάδα. Όλο αυτό ήταν  πολύ ανθρώπινο, πολύ συναισθηματικό, πολύ διαφορετικό σε σχέση με τώρα που έρχονται 15 ξένα αυτοκίνητα στο πάρκινγκ, κάνουν την προπόνηση τους και φεύγουν γιατί κανείς παίκτης δεν μένει στο Περιστέρι. Τώρα οι παίκτες αλλάζουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να τους μάθεις. Τα χρόνια που έπαιζα, έπεσαν πολλά λεφτά στην ομάδα, ο Ant1 έδινε σημερινά 2 εκ. ευρώ σε κάθε σύλλογο αλλά εμείς παίρναμε ελάχιστα ανάλογα με αυτά που προσφέραμε. Το κέρδος μου από το μπάσκετ είναι ότι μπήκα από την Εθνική Ανδρών  στο Πυροσβετικό Σώμα το 1998 για τη διάκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1994. Τα προνόμια αυτά έχουν καταργηθεί αλλά πιστεύω ότι πρέπει να επιστρέψουν. Το κέρδος μου δε στην προσωπική μου ζωή είναι ότι γνώρισα εδώ τη γυναίκα μου, παντρεύτηκα, έκανα την οικογένεια μου και ζώ 32 χρόνια στο Περιστέρι. Έφυγα από την ομάδα το 1995. Γυρνώντας το ΄94 από την Εθνική και το Παγκόσμιο του Τορόντο μου ανακοίνωσαν ότι δεν είχα θέση στη 12αδα. Μου πρότειναν να πάω με υποσχετική στο Ηράκλειο, αρνήθηκα κι ένα χρόνο ήμουν ανενεργός. Εύχομαι στην ομάδα να τα 100στήσει και να έχει πολλές επιτυχίες στο μέλλον».

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Δεν θυμάμαι κανένα παιδί να κυλήσει στα ναρκωτικά»

Διοικητικός παράγων με πολύ μεγάλη προσφορά επί σειρά ετών ο Γιάννης Θεοδωρόπουλος συνέδεσε τα πρώτα χρόνια με τις ένδοξες στιγμές που έζησε μετέπειτα ο ΓΣΠ εντός κι εκτός των συνόρων.

«Μπήκα στην ομάδα ως διοικητικό στέλεχος το 1975. Την παρακολουθούσα βέβαια αλλά εκείνοι που με έπεισαν ήταν οι Βυλλιώτης και Αραποστάθης. Εργαζόμουν στην Εθνική Τράπεζα και όλο το Περιστέρι εκείνα τα χρόνια περνούσε από εμένα. Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα δεν είχαμε γήπεδο για προπόνηση, εκτός από το ανοικτό της Θηβών που είμαστε τώρα. Παίζαμε στο Μαρούσι και κάναμε προπονήσεις στα Ανάβρυτα όπως είπε και ο Καττής. Μετά η ομάδα χάρις τις προσπάθειες του Παπαχατζή ανακάλυψε το κλειστό στο ΙΑ’ Λύκειο στον Άγιο Αντώνη το οποίο στρώσαμε τότε με πλακάκια. Την εποχή εκείνη παίζαμε στο Αιγάλεω. Μετά ανεβήκαμε στη Χωράφα και μετά έγινε το κλειστό της Τζον Κέννεντι. Εγώ, ο Πλούταρχος και ο Παπαχατζής ήμασταν οι κυριότεροι παράγοντες που βρίσκαμε λεφτά για να τρέξει ο σύλλογος. Από εμένα περνούσαν οι δημόσιες σχέσεις, οι χοροί και οι εκδηλώσεις (ημερολόγια κ.α.) της ομάδας. Τα λεφτά που έπαιρναν οι παίκτες ήταν πολύ λίγα, μας βοήθησε πολύ ο Αραποστάθης που έφερε λόγω των γνωριμιών του τον Ματθαίου και μετά τον Χριστοφόρου με τον οποίο ο ΓΣΠ έκανε το μεγάλο πέταγμα. Έμεινε μέχρι το 2004. Πρέπει να τονίσω την προσφορά του αείμνηστου Παναγιώτη Νίκα που είχαμε καλή σχέση λόγω Εθνικής Τράπεζα, ο οποίος συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις, μας βοηθούσε και κάποια στιγμή έγινε Μέγας χορηγός όταν κάναμε το ΤΑΚ. Αργότερα ήρθε και ο Κορασίδης μέσω του Θανάση Βαθιώτη του γιατρού με τον οποίο είχε φιλία ο Πλούταρχος Βυλλιώτης. Ήρθε προπονητής ο Σάκοτα, γιγαντώθηκε η ομάδα και πουλήσαμε τους Γκούροβιτς-Γιάριτς αντί 1 δις δραχμές. Το 2004 λόγω της γνωριμίας μου με τον Βασιλακόπουλο κρατήσαμε την ομάδα στην Α2 αντί να παίξει στη Β’ Εθνική με Ζούρο προπονητή, Μανωλόπουλο – Γρυλλιωνάκη βοηθούς. Το Περιστέρι πέρα από ένα αθλητικό μέγεθος για την πόλη πρόσφερε και κοινωνικό έργο γιατί πολλά παιδιά διέπρεψαν και στο επιστημονικό πεδίο ή σπούδασαν. Δεν θυμάμαι κανένα παιδί να κυλήσει στα ναρκωτικά, η ομάδα βοηθούσε τη νεολαία είτε κοινωνικά είτε επαγγελματικά. Εύχομαι όλοι όσοι είναι γύρω από την ομάδα να είναι γεροί να συνεχίσουν να κρατούν τον ΓΣΠ όπως τον είχαμε εμείς ψηλά και όλη η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη να μιλάει για το Περιστέρι».

 

Ετικέτες

Ο Σάκης Σάσσαλος αγωνίστηκε στον Ατρόμητο για πέντε χρόνια και έκανε 47 συμμετοχές οι οποίες θα ήταν περισσότερες αν ένας σοβαρός τραυματισμός δεν τον άφηνε εκτός για έξι μήνες.

ΤΟΥ Γ.ΖΟΥΡΙΔΗ

Ήταν επιλογή του Κώστα Τσάκου να τον πάρει και φυσικά τον δικαίωσε γιατί τον ήξερε από τη Μικτή Αθηνών. «Πήγα την σεζόν 1980-81 από τον ΑΟ Περιστερίου. Περάσαμε δύσκολα χρόνια αλλά πρέπει να πω ότι πέρα από συμπαίκτες ήμασταν όλοι φίλοι. Άλλωστε το 90% ήταν περιστεριώτες. Έπαιξα και στην Ενόπλων μαζί με τον Δημήτρη Αλαφογιάννη, οι μοναδικοί  τότε από ομάδες της Β’ Εθνικής. Εκτός  από τον Τσάκο που πρόκειται για ένα εξαιρετικό τεχνικό και άνθρωπο συνεργάστηκα με Σταματιάδη, Τζουνάκο, Λουκανίδη, Δαρίβα και με σπουδαίους συμπαίκτες όπως οι Βασιλόπουλος, Πάτσης, Καραλής, Ρυμικής, Τσιαντάκης, Σιαβάλας, Ηλιόπουλος και άλλοι. Με τα περισσότερα παιδιά διατηρώ επαφές κυρίως μέσω Facebook. Θέλω να τονίσω ότι ο κόσμος ήταν ο 12ος παίκτης και παίζαμε με δέκα χιλιάδες που μας έδιναν μεγάλη ώθηση. Ένα από τα αξέχαστα μου ματς ήταν με το Αιγάλεω στο Περιστέρι, οι μάχες έμειναν στην ιστορία και στο 20΄ κερδίζαμε 3-0». Για τον φετινό Ατρόμητο μου είπε: «Έγιναν σημαντικές μεταγραφές το καλοκαίρι. Δημιουργήθηκαν μεγάλες προσδοκίες κτίστηκε μια μεγάλη ομάδα, δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν άσχημα. Πιστεύω όμως  ότι ο Σπανός που είναι έμπειρος παράγοντας έχει τη δύναμη γιατί είναι πάντα πάνω από την ομάδα και θα αντιστρέψει το κλίμα. Για τον  Παράσχο που όλοι ξέρουμε την αξία του». Ο Σάσσαλος επί σειρά ετών ακολουθεί με επιτυχία το επάγγελμα του προπονητή, έχει τρία παιδιά εκ των οποίων τα δύο αγόρια του παίζουν σε ομάδες της πόλης.

Ετικέτες

Ο Θοδωρής Κωνσταντινίδης γέννημα θρέμμα περιστεριώτης έχει γράψει τη δική του λαμπρή ιστορία στον Ατρόμητο.

ΤΟΥ Γ. ΖΟΥΡΙΔΗ

Ετικέτες

Ο Πέτρος Πρέκας αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για εκείνους που όταν αποφασίζουν να σταματήσουν σε μικρή ηλικία να υπηρετούν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, μπορούν να το κάνουν με μεγαλύτερη επιτυχία από διαφορετικό μετερίζι.

Ετικέτες

Άνοιξε τα φτερά του στην Ιταλία!

Όμορφο ποδοσφαιρικό όνειρο απολαμβάνει ένα περιστεριωτόπουλο γέννημα θρέμμα που άνοιξε τα  φτερά στην Ιταλία. Πρόκειται για τον 19χρονο Χρυσόστομο Στάγκο  (γεννηθείς το 2002) ο οποίος έκανε τα πρώτα του βήματα στην ακαδημία του Ατρόμητου στο «Νταμάρι» ξεχωρίζοντας για τα προσόντα του αλλά και το ήθος του. Στις αρχές του 2021 έφυγε λοιπόν από την Ελλάδα για λογαριασμό της Castrovillari που μετέχει στο πρωτάθλημα της  Siere D’ και από τον Σεπτέμβριο μεταπήδησε στην Polispotiva Santa Maria που επίσης μετέχει στη Siere D’ με έδρα την Νάπολι πραγματοποιώντας πολύ καλές εμφανίσεις. Το επίπεδο του πρωταθλήματος είναι πολύ υψηλό, οι παραστάσεις που παίρνει πολύτιμες και σίγουρα ακόμη και αν χρειαστεί να επιστρέψει στην Ελλάδα ο Χρυσόστομος Στάγκος θα έχει μαζέψει πολλές εμπειρίες που θα τον βοηθήσουν στην συνέχεια της καριέρας του

 

Ίδια συμπτώματα!

Τι πράγμα είναι αυτό φέτος  με τις ομάδες μας δεν μπορώ να καταλάβω. Στον Ατρόμητο και τον ΓΣ Περιστερίου αναφέρομαι που πραγματοποιούν πορεία «τάλε κουάλε» σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ παρουσιάζοντας τα ίδια συμπτώματα. Με τον ΓΣΠ να είναι βέβαια σε καλύτερη κατάσταση γιατί έχει κάνει κάποιες καλές νίκες, σε αντίθεση με τον Ατρόμητο.

Πύλες του Ανεξήγητου!

Θυμάστε μια παλιά εκπομπή του Χαρδαβέλα τις «Πύλες του Ανεξήγητου»; Κάτι τέτοιο μου θυμίζει τρόπος του λέγειν, γιατί πρέπει να τα πιστεύεις, ο Ατρόμητος με την ανεξήγητη πορεία του. Γιατί όποιος μπορέσει να μου την εξηγήσει πραγματικά να έρθει και να μου το πει. Δέκα ανθρώπους άμα ρωτήσω, δέκα διαφορετικές γνώμες θα εισπράξω για το τι φταίει.

Πραγματικά αδιανόητο!

Είναι αδιανόητο πάντως για μια ομάδα του επιπέδου του Ατρόμητου που ξεκίνησε με μεγάλους στόχους όχι μόνο να είναι στην ουρά της βαθμολογίας αλλά και να μην έχει κάνει ούτε μια νίκη. Αδιανόητο με τέτοιο υλικό, με τέτοιες συνθήκες εργασίας ως club. Και δεν μιλάω μόνο για το πρωτάθλημα αλλά και για τα φιλικά του καλοκαιριού που ούτε σε αυτά έκανε νίκη.

Δεν τις προφέραμε!

Ξεκάθαρο είναι πάντως ότι μοναδικός στόχος είναι η σωτηρία και η αποφυγή του υποβιβασμού. Λέξεις που δεν τις προφέραμε τα προηγούμενα χρόνια αλλά πέρσι ασχοληθήκαμε για λίγο μέχρι να εξασφαλιστεί και μαθηματικά στα play out και φέτος όμως φαίνεται θα παρασχοληθούμε. Μακάρι σύντομα να αντιστραφεί το έργο, γιατί οι δυνατότητες υπάρχουν.

Τον έφερε χαμηλά!

Εκείνο που διαπιστώνουμε πάντως είναι πόσο σημαντικό ρόλο παίζει τελικά η ψυχολογία (και) στο ποδόσφαιρο. Τον Ατρόμητο η… ψυχολογία τον έχει φέρει τόσο χαμηλά. Γιατί οι παίκτες του δεν μπόρεσαν μέχρι τώρα να διαχειριστούν την πίεση και το άγχος που τους δημιουργεί η πορεία τους αν και αυτή δεν λέγεται πορεία προς τα εμπρός  αλλά οπισθοδρόμηση. Κάνουν ένα λάθος από το πουθενά και μετά δεν μπορούν να το ισιώσουν.

Ανισορροπία το δίπολο!

Και από τον  «ΓουΣουΠου» είναι αλήθεια ότι περιμέναμε πολλά περισσότερα. Έγιναν καλές μεταγραφές αλλά το δίπολο «Ελλάδα – Ευρώπη» επέφερε ανισορροπία και μεγάλες διακυμάνσεις στην απόδοση της ομάδας. Στο μπάσκετ μπορείς να κάνεις όμως μια παρέμβαση όποτε θέλεις και να διορθώσεις κάποια πράγματα, στο ποδόσφαιρο πρέπει να περιμένεις τον Ιανουάριο.

Ρήξη χιαστού σε φιλικό!

Πάνω που «καθάρισαν» στον Ατρόμητο με την περιπέτεια του Χαρίση, η κακοδαιμονία κτύπησε τον Κώστα Κωτσόπουλο που έπαθε ρήξη χιαστού σε φιλικό τεστ με την Κ19 στη διακοπή του πρωταθλήματος. Αυτό σημαίνει ότι η φετινή χρονιά αποτελεί παρελθόν για το νεαρό επιθετικό που θα έχει βέβαια κοντά του τον Ατρόμητο και όπως έγινε με την περίπτωση του Χαρίση υποθέτω ότι η ομάδα θα κάνει το ίδιο και με τον Κωτσόπουλο στο θέμα του συμβολαίου του.

Όταν δεν περιμένεις!

Άμα είναι πάντως να την πάθει ένας αθλητής, την παθαίνει εκεί που δεν περιμένει. Ο Κωτσόπουλος έπαθε χιαστό σε φιλικό με την Κ19, ο Δημήτρης Μωραϊτης έπαθε κάταγμα σκαφοειδούς στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό που είχε κριθεί από το πρώτο 8λεπτο και οι παίκτες των δύο ομάδων έπαιζαν απλά για να παίζουν μέχρι να ακουστεί η τελευταία κόρνα. Ο 22χρονος γκαρντ  του ΓΣΠ χειρουργήθηκε από τον Νίκο Πισκοπάκη και θα επιστρέψει στα παρκέ τις πρώτες μέρες του 2022.

 Βack up ο Τζαβίδας!

Τον Ιανουάριο δεδομένα ο Ατρόμητος θα πάει πάντως για την απόκτηση ενός επιθετικού καθώς πίσω από τον Κουλούρη υπήρχε ο Κωτσόπουλο και ως τρίτη επιλογή ο Μάριος Τζαβίδας. Ο 18χρονος επιθετικός εκ των πραγμάτων θα είναι πλέον η δεύτερη επιλογή ως back up του Κουλούρη και στα πόδια του είναι να αρπάξει την ευκαιρία όταν του δοθεί και να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του.

Μεγαλύτερη ισχύ!

Παρεμπιπτόντως ο Χάρης Χαρίσης επανεμφανίστηκε μετά από 7 μήνες στο Ηράκλειο εναντίον του ΟΦΗ ξεκινώντας μάλιστα στη βασική ενδεκάδα. Παιχνίδι που ο Ατρόμητος το έχασε από το πρώτο δεκάλεπτο. Ο Χαρίσης μπορώ να σας πω ότι είχε περισσότερη διάθεση και περισσότερο πάθος από απ’ αυτούς που έπαιζαν. Σε κάθε περίπτωση η επιστροφή του  θα δώσει μεγαλύτερη ισχύ στο χώρο της μεσαίας γραμμής.

Λαϊκό δικαστήριο!

Καιρό για να μην πω χρόνια είχαμε να δούμε λαϊκό δικαστήριο από φιλάθλους του Ατρόμητου προς τους παίκτες. Έγινε το βράδυ της επιστροφής της ομάδας από το Ηράκλειο και την αποκαρδιωτική εμφάνιση κόντρα στον ΟΦΗ. Την αποστολή περίμεναν στο «Μαζαράκη» περίπου 100 φίλαθλοι που «τα έψαλλαν» ζητώντας άμεση ανάκαμψη.

Η τρίτη ομάδα!

Την τρίτη ομάδα μέσα στη σεζόν άλλαξε ο Βαγγέλης Μάντζαρης. Ο περιστεριώτης έμπειρος περιφερειακός ξεκίνησε στην Πολωνία και την Σταλ και στη συνέχεια μετακόμισε στο Ισραήλ για λογαριασμό της Χάποελ Εϊλάτ. Εδώ και λίγες μέρες μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη καθώς ήρθε σε συμφωνία με τον ΠΑΟΚ μέχρι το τέλος της χρονιάς. Θα τον ξαναδούμε λοιπόν αντίπαλο με το δικέφαλο του Βορρά.

 

 

 

 

 

Ετικέτες
Μπακαράς
Hatzi
Asfaleies Kalogeras

Προγνωστικά Στοιχήματος Δωρεάν | FreeTips247

Leventis kreopoleio
Tsevelekos 250x250

Συνδεθείτε μαζί μας