ΝΙΚΟΣ & ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΣΚΟΠΑΚΗΣ
Η μοναδική συνύπαρξη πατέρα και γιου στις δύο μεγάλες ομάδες του Περιστερίου.
Η ιστορία του αθλητισμού γράφεται συνήθως από τους πρωταγωνιστές των αγωνιστικών χώρων. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που εργάζονται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιτυχία και τη λειτουργία των συλλόγων. Μια τέτοια ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η μοναδική συνύπαρξη του πατέρα Νίκου Πισκοπάκη και του γιου του Ανδρέα Πισκοπάκη, δύο διακεκριμένων ορθοπαιδικών που υπηρετούν με συνέπεια και υψηλό αίσθημα ευθύνης τις δύο κορυφαίες ομάδες του Περιστερίου: τον Ατρόμητο στο ποδόσφαιρο και τον ΓΣ Περιστερίου στο μπάσκετ. Η παρουσία τους στους δύο μεγάλους αθλητικούς οργανισμούς της πόλης αποτελεί ένα σπάνιο και ίσως μοναδικό φαινόμενο στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Με τις επιστημονικές τους γνώσεις, την εμπειρία και την αφοσίωσή τους, έχουν συμβάλει ουσιαστικά στην υγεία, την αποκατάσταση και την αγωνιστική ετοιμότητα των αθλητών, διασφαλίζοντας την εύρυθμη λειτουργία των συλλόγων και αφήνοντας το δικό τους σημαντικό αποτύπωμα στην αθλητική ιστορία του Περιστερίου.
ΝΙΚΟΣ ΠΙΣΚΟΠΑΚΗΣ
«Μετά από 20 χρόνια ο Ατρόμητος είναι δεύτερη οικογένεια μου!»
Το καλοκαίρι του 2005 ξεκινούσε το δικό σας ταξίδι στον Ατρόμητο. Αν κλείσετε τα μάτια και γυρίσετε πίσω σε εκείνη την πρώτη μέρα, ποια εικόνα σας έρχεται πρώτη στο μυαλό;
«Είναι η πρώτη μου συνάντηση με τον Γιώργο Σπανό όταν ήταν ακόμη στις συζητήσεις για να έρθει στον Ατρόμητο. Μου έκανε εντύπωση ότι είχε μεγάλες προσδοκίες για το άλμα που έκανε, μερικές εκπληρώθηκαν, μερικές δυστυχώς δεν έχουν εκπληρωθεί».
Είκοσι και πλέον χρόνια μετά, τι σας έχει αφήσει συναισθηματικά αυτή η διαδρομή; Νιώθετε τον Ατρόμητο ως δεύτερη οικογένεια;
« Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη συζήτηση όταν είσαι τόσα χρόνια στο βαθμό και στο ρυθμό που είναι στον Ατρόμητο σαφώς και αποτελεί δεύτερη οικογένεια, ειδικά τα πρώτα χρόνια σχεδόν κάθε μέρα ήμουν στο γήπεδο. Δεν μπορείς παρά να πεις ότι είναι η δεύτερη οικογένεια μου ο Ατρόμητος».
Υπήρξε στιγμή που φοβηθήκατε πραγματικά για την καριέρα ενός ποδοσφαιριστή λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού;
«Δεν νομίζω ότι φοβήθηκα ποτέ, είχαμε βέβαια σοβαρούς τραυματισμούς αλλά σε καμία περίπτωση δεν διακινδύνεψε κάποια καριέρα. Και αυτό δεν είναι θέμα τύχης αλλά πρόνοιας δώσαμε μεγάλη έμφαση στην πρόληψη. Πριν από πέντε χρόνια είχαμε στον Ατρόμητο τους λιγότερους τραυματισμούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτό οφείλεται σε όλους τους συνεργάτες μας και στη διοίκηση που μας έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων, ποτέ δεν δέχθηκα πίεση να επιστρέψει ένας παίκτης πχ γιατί έχουμε ντέρμπι, καθώς είναι σύνηθες το φαινόμενο, διοικητικοί να επεμβαίνουν σε θέματα που δεν γνωρίζουν. Στον Ατρόμητο αυτό δεν υπάρχει. Το ιατρικό κομμάτι αντιμετωπίζεται από τους γιατρούς».
Ποιο είναι το πιο δύσκολο περιστατικό που κληθήκατε να διαχειριστείτε ως ορθοπεδικός όλα αυτά τα χρόνια και τι σας δίδαξε;
«Θυμάμαι ένα περιστατικό με τον Στάθη Ταυλαρίδη, υπέστη ένα κτύπημα στο θώρακα, υποθέσαμε ότι είναι θλάση στο θώρακα, μετά από δέκα λεπτά εμφάνισε σημάδια δύσπνοιας τότε κατάλαβα ότι είναι είχε τρυπώσει ο πνεύμονας και πέρασε μέσα αέρας και τον πήγαμε αμέσως στο νοσοκομείο. Αν δεν είχαμε την εμπειρία σε αυτές τις βλάβες ένας αθλητής μπορεί ακόμη και να πεθάνει. Τα σοβαρά περιστατικά χρήζουν άμεσης διάγνωσης λοιπόν».
Έχετε βρεθεί δίπλα σε παίκτες στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Ποια αποθεραπεία θυμάστε περισσότερο για την ψυχική δύναμη που έδειξε ο αθλητής;
«Πολλές φορές σε μια αποθεραπεία ο γιατρός δεν είναι μόνο γιατρός πρέπει να είναι κοντά στους αθλητές για να τους δώσει κουράγιο, οι περισσότεροι όταν είναι νέοι απογοητεύονται και κάνουν δεύτερες σκέψεις. Για παράδειγμα ο Νίκος Αθανασίου, στα 17 του χρόνια έπαθε χιαστό, αισθάνθηκε ότι τελειώνει και εμείς ήμασταν κοντά του για να του δώσουμε να καταλάβει ότι μπορεί να παίξει. Το αποτέλεσμα το ξέρετε, έκανε μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Φέτος μια δύσκολη περίπτωση αντιμετωπίσαμε με τον Τσιλούλη που ήρθε από την ΑΕΚ και έπαθε αμέσως ένα σοβαρό τραυματισμό που τον άφησε 8 μήνες εκτός γηπέδων. Μια άλλη περίπτωση είναι κι εκείνη του Χαρίση που έπαθε εδώ ένα σοβαρό τραυματισμό αλλά γύρισε δυνατός και στο τέλος πήρε μεταγραφή στη Τουρκία. Θέλω δε, να τονίσω ότι η διοίκηση του Ατρόμητου είναι πάνω από τον παίκτη σε όλη τη διάρκεια του τραυματισμού, είναι πολύ σπουδαίο αυτό».
Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που έχετε ζήσει στον Ατρόμητο; Ένα γκολ, μια πρόκριση, μια παραμονή ή ίσως κάτι άλλο;
«Οι πιο συγκινητικές στιγμές είναι οι δύο τελικοί κυπέλλου, ειδικά με την ΑΕΚ πιστεύω ότι έπρεπε να το πάρουμε το Κύπελλο γιατί άμα τα επεισόδια τα έκαναν οι δικοί μας φίλαθλοι το ματς θα είχε κατακυρωθεί στην ΑΕΚ. Αλλά και στον δεύτερο τελικό με τον Ολυμπιακό χάσαμε στο τελευταίο λεπτό της παράτασης. Δεν μπορώ να ξεχάσω το ματς με τον Αστέρα Τρίπολης που αν κερδίζαμε θα παίζαμε στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και το παιχνίδι με την Άλκμααρ που χάσαμε για ένα δοκάρι του Ναπολεόνι την πρόκριση μας στους ομίλους του Europa League».
Αν σας ζητούσα να ξεχωρίσετε τους πιο παράξενους ποδοσφαιριστές;
«Ο Ουάρντα έκανε συνέχεια καλαμπούρι αλλά είναι δύσκολος χαρακτήρας, το ίδιο και ο Τσιμπούρ που είχαμε στην ομάδα το 2005-06. Τεράστια ταλέντα αλλά παράξενοι χαρακτήρες γι’ αυτό και δεν μπόρεσαν να στεριώσουν επαγγελματικά λόγω του χαρακτήρα τους»
Υπήρξε παίκτης που σας εξέπληξε με τις... ιατρικές του απορίες ή με τις προλήψεις του γύρω από τους τραυματισμούς;
« Σήμερα η σχέση των ποδοσφαιριστών με την τεχνολογία δεν είναι όπως παλιά. Παίρνουν πληροφορίες από παντού και έχουν γνώσεις. Καμμιά φορά βέβαια το διαδίκτυο φέρνει πληροφορίες που προβληματίζουν τον αθλητή και μπορεί να μην είναι 100% σωστές για την αποθεραπεία τους. Σίγουρα πάντως οι αθλητές έχουν περισσότερες γνώσεις, οι πιο μεγάλοι έχουν δε την εμπειρία γι’ αυτό και μας κάνουν περίεργες ερωτήσεις».
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το μπάσκετ του ΓΣ Περιστερίου και τι σας κέρδισε ώστε να παραμείνετε στον χώρο;
«Ένα χρόνο πριν αναλάβουν ο Κότσης με τον Πολέμη δέχθηκα μια πρόταση και ήταν υποχρέωση μου να την αποδεχθώ γιατί ο Ατρόμητος και ο ΓΣΠ είναι μια ενιαία ομάδα απλά διαφέρει το όνομα. Το θεώρησα λοιπόν αυτονόητο ότι έπρεπε να έρθω»
Πόσο διαφορετική είναι η καθημερινότητα ενός γιατρού στο ποδόσφαιρο σε σχέση με το μπάσκετ;
«Στο μπάσκετ έχεις να διαχειριστείς μια ομάδα 10-15 αθλητών ενώ στο ποδόσφαιρο τους διπλάσιους. Στο ποδόσφαιρο οι τραυματισμοί είναι πιο σοβαροί και στο μπάσκετ πιο περιορισμένοι. Στο μπάσκετ έχεις να δουλέψεις με κορμιά 2 μέτρων και στο ποδόσφαιρο με πολύ πιο κοντούς σε ύψος. Σε γενικές γραμμές όμως η καθημερινότητα του γιατρού είναι η ίδια, χρειάζεται γνώση, συνέπεια και καλή συνεργασία. Ένας γιατρός δεν είναι μόνος, πίσω του υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα. Στον Ατρόμητο έχουμε τρεις γιατρούς, ο ένας προοδευτικά αναλαμβάνει τα ηνία κι ένα επιτελείο εξαίρετων φυσικοθεραπευτών που δουλεύει παράλληλα και φέρνει σπουδαία αποτελέσματα».
Είναι τελικά εύκολο ή δύσκολο να παρακολουθείτε δύο επαγγελματικές ομάδες ταυτόχρονα;
« Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που παρακολουθούν από κοντά και σωστά την ομάδα. Προσωπικά δόξα τω Θεό έχω τον γιο μου Ανδρέα που αναλαμβάνει πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι, εγώ είμαι στο ποδόσφαιρο 40 χρόνια και πρέπει σιγά σιγά να δώσω τα ηνία στην πιο νέα γενιά, εμείς οι πιο μεγάλοι θα μείνουμε κοντά με τις γνώσεις και την εμπειρία μας».
Από πλευράς τραυματισμών, πώς κύλησε η φετινή σεζόν 2025-26 για τον Ατρόμητο; Ποια ήταν τα μεγαλύτερα προβλήματα που χρειάστηκε να αντιμετωπίσετε;
«Με εξαίρεση τον Τσιλούλη, είχαμε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα με τους λιγότερους τραυματισμούς σε όλη την περίοδο και γι’ αυτό θέλω μέσα από την καρδιά μου θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου αλλά και τη διοίκηση. Και ξέρετε κάτι; Η διαφορά του Γιώργου Σπανού με τους άλλους παράγοντες είναι η εξής: Έχει κάνει από την πρώτη στιγμή δύο πολύ σωστά πράγματα. Έδωσε μεγάλη βάση στις υποδομές γιατί ένας σύλλογος όπως ο Ατρόμητος πρέπει να αναδεικνύει παίκτες για να ισοσκελίσει τα έσοδα και το δεύτερο είναι ότι δεν έχει αρνηθεί σε ότι και αν του έχω ζητήσει. Είτε ένα μηχάνημα, είτε να κάνουμε πισίνα, σάουνα, μασάζ. Όλα αυτά βέβαια έχουν παίξει σημαντικό ρόλο για να ΄έχουμε λιγότερους τραυματισμούς. Και βέβαια πρέπει να κάνω μνεία σε ανθρώπους όπως ο Γιάννης Αγγελόπουλος που είναι η «ψυχή» της ομάδας, παλιός μου ασθενής όταν έπαιζε ποδόσφαιρο και τώρα συνεργάτης εδώ και 20 χρόνια».
Πιστεύετε ότι σήμερα οι ποδοσφαιριστές προσέχουν περισσότερο το σώμα τους σε σχέση με το 2005 ή έχουν αλλάξει απλώς οι μέθοδοι προπόνησης και αποκατάστασης;
«Σαφώς και προσέχουν, το ποδόσφαιρο είναι περισσότερο δύναμη, οι μέθοδοι προπόνησης έχουν αλλάξει και η αποκατάσταση έχει αλλάξει σε σχέση με 20 χρόνια πριν. Τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου ο άρρωστος για να περπατήσει μετά από μια εγχείρηση χιαστών έκανε τρείς μήνες, τώρα σε δύο εβδομάδες περπατάει χωρίς πατερίτσες. Ένας γιατρός πρέπει σε όποια ηλικία και αν είναι να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να μην μένει στα παλιά γιατί έχει γίνει τεράστια πρόοδος σε θέματα θεραπείας και αποκατάστασης»
Όταν αποφασίσετε κάποια στιγμή να κλείσετε αυτόν τον κύκλο, ποια θα θέλατε να είναι η φράση με την οποία θα σας θυμούνται στον Ατρόμητο οι παίκτες, οι προπονητές και οι φίλαθλοι;
«Θα ήθελα να με θυμούνται βεβαίως σαν γιατρό αλλά κυρίως ως φίλο τους. Θα ευχόμουν μάλιστα οι παλιοί παίκτες που πέρασαν από τον Ατρόμητο να έκαναν ένα γκρουπ για να μπορούμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Σαν φίλο πάνω από όλα θα ήθελα λοιπόν να με θυμούνται».
Αν σας έλεγαν το 2005 ότι θα συμπληρώνατε περισσότερα από 20 χρόνια στον Ατρόμητο, θα το πιστεύατε; Και ποιο ήταν το μεγαλύτερο κέρδος που πήρατε από αυτή τη διαδρομή;
«Δεν θα το πίστευα. Αυτή την στιγμή είμαι ίσως ο μακροβιότερος γιατρός σε μια επαγγελματική ομάδα, δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος με 21 συνεχόμενα χρόνια παρουσίας όπως είμαι εγώ στον Ατρόμητο».
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΣΚΟΠΑΚΗΣ
«Να χαράξω για τη δική μου πορεία και να κριθώ για τη δική μου δουλειά!»
Ανδρέαα, ο πατέρας σου, Νίκος αποτελεί μια εμβληματική μορφή της αθλητιατρικής. Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν να ακολουθήσεις τα βήματά του;
«Ήταν ταυτόχρονα προνόμιο και ευθύνη. Από τη μία πλευρά είχα την τύχη να μεγαλώσω δίπλα σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στον αθλητισμό και στην ιατρική, παρακολουθώντας από κοντά τον τρόπο που αντιμετώπιζε αθλητές και τραυματισμούς. Από την άλλη, γνώριζα ότι έπρεπε να χαράξω τη δική μου πορεία και να κριθώ για τη δική μου δουλειά. Δεν προσπάθησα ποτέ να τον αντιγράψω· προσπάθησα να κρατήσω τις αξίες του και να τις προσαρμόσω στη σύγχρονη Ορθοπεδική και Αθλητιατρική».
Πότε συνειδητοποίησες ότι θέλεις να ακολουθήσεις τον δρόμο της Ορθοπεδικής και της αθλητιατρικής;
«Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα μέσα στα γήπεδα και στα ιατρεία, οπότε η σχέση μου με τον χώρο ξεκίνησε πολύ νωρίς. Ωστόσο, η οριστική απόφαση ήρθε κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, όταν διαπίστωσα πόσο με γοήτευε η χειρουργική αποκατάσταση τραυματισμών και η δυνατότητα να βοηθάς έναν αθλητή να επιστρέψει εκεί που αγαπά περισσότερο: στο παιχνίδι. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό ήταν το αντικείμενο που με εξέφραζε πραγματικά».
Θυμάσαι την πρώτη φορά που βρέθηκες σε αποδυτήρια επαγγελματικής ομάδας δίπλα στον πατέρα σου;
«Λοιπόν, την θυμάμαι πολύ έντονα. Ήμουν μικρός, νομίζω ήμουν εφτά ετών και ο πατέρας μου με πήρε σε μία προπόνηση της Εθνικής Ελλάδος. Θυμάμαι όταν μπήκα στα αποδυτήρια και αντίκρισα όλους τους γνωστούς έλληνες ποδοσφαιριστές της εποχής εκείνης που είχα για ινδάλματα, Σαραβάκο, Σαργκάνη, Αναστόπουλο, Μητρόπουλο, είχα ενθουσιαστεί, μετά του έλεγα ότι θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής! Θυμάμαι ότι ο Σαργκάνης ήρθε κοντά μου και με πήρε αμέσως αγκαλιά, αναπτύξαμε μια ιδιαίτερη σχέση και όταν κάποια στιγμή είχε κάνει επέμβαση στο γόνατο, στο ΚΑΤ τότε, του είχα πάει λουλούδια. Μετά από πολλά πολλά χρόνια ήρθε στο νοσοκομείο και του χειρουργήσαμε τον ώμο μαζί με τον πατέρα μου».
Πότε μπήκες ενεργά στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού και ποια ήταν τα πρώτα σου συναισθήματα;
«Η ουσιαστική εμπλοκή ήρθε μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό, εκεί ήταν που άρχισα να συμμετέχω ενεργά στα ιατρικά επιτελεία επαγγελματικών ομάδων. Τα πρώτα συναισθήματα ήταν ενθουσιασμός αλλά πολύ γρήγορα κατάλαβα πόσο μεγάλη ευθύνη υπάρχει για τους γιατρούς των ομάδων. Αντιλαμβάνεσαι ότι οι αποφάσεις σου επηρεάζουν όχι μόνο την υγεία ενός αθλητή αλλά πολλές φορές και την πορεία μιας ολόκληρης ομάδας».
Πόσο σημαντικό είναι για έναν νέο γιατρό να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο με την εμπειρία του Νίκου Πισκοπάκη;
«Είναι ανεκτίμητο. Πιστεύω ότι Ιατρική δεν είναι τίποτε άλλο παρά βαθιά εμπειρία και συνεχή μελέτη. Το να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που έχει διαχειριστεί χιλιάδες περιστατικά και έχει βρεθεί σε αμέτρητες κρίσιμες στιγμές μου έδωσε μια διαφορετική οπτική από πολύ νωρίς στην καριέρα μου. Η εμπειρία δεν αντικαθίσταται από κανένα βιβλίο και καμία δημοσίευση. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δίπλα του έμαθα αρχές, ήθος και τρόπο σκέψης.
Η φετινή σεζόν 2025-26 πώς κύλησε για τον Γ.Σ.Περιστερίου από πλευράς τραυματισμών;
«Ήταν μια απαιτητική χρονιά, όπως συμβαίνει πλέον στο σύγχρονο επαγγελματικό Μπάσκετ. Ο μεγάλος αριθμός αγώνων και οι συνεχείς μετακινήσεις αυξάνουν σημαντικά τις επιβαρύνσεις. Ευτυχώς, μέσα από στενή συνεργασία με τους φυσικοθεραπευτές, το γυμναστή και το τεχνικό επιτελείο, καταφέραμε να περιορίσουμε αρκετούς κινδύνους και να διαχειριστούμε αποτελεσματικά τις περισσότερες καταστάσεις που είχαμε φέτος. Στο ποδόσφαιρο είχαμε την επιτυχία να είμαστε μαζί με την πρωταθλήτρια ΑΕΚ, οι μοναδικές ομάδες που τελείωσαν τη σεζόν χωρίς υποτροπές τους τραυματισμούς. Αυτό για μία ποδοσφαιρική ομάδα υψηλού επιπέδου αποτελεί πολύ σημαντική επιτυχία καθώς οι παίκτες επιστρέφουν στον προκαθορισμένο χρόνο με την ομάδα και αυτό φυσικά δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας σε όλο το τεχνικό επιτελείο αλλά και υψηλή διαθεσιμότητα».
Υπήρξε κάποιος τραυματισμός που σε προβλημάτισε ιδιαίτερα;
«Κάθε τραυματισμός έχει τις ιδιαιτερότητές του. Συνήθως οι περιπτώσεις που απαιτούν τη μεγαλύτερη προσοχή είναι εκείνες στις οποίες ο αθλητής αισθάνεται έτοιμος να επιστρέψει πριν ολοκληρωθεί πλήρως η αποκατάσταση. Εκεί χρειάζεται ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία του αθλητή, στις ανάγκες της ομάδας και στην ιατρική ασφάλεια. Ο Σωτήρης Τσιλουλης στον Ατρόμητο, ήταν ένας σπάνιος τραυματισμός που πήγε εξαιρετικά και στο Περιστέρι το χρόνιο πρόβλημα που αντιμετώπιζε στον επιγονατιδικό τένοντα ο Ράιλι Άμπερκρομπι που έπρεπε να διαχειριστούμε, ιατρικό επιτελείο, παίκτης και προπονητές, για να πάρουμε το καλύτερο δυνατό από τον παίκτη εν μέσω σεζόν και εντέλει να χειρουργηθεί όταν κρίθηκε πλέον ότι ήταν απαραίτητο».
Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα με συνεχείς επιβαρύνσεις στα γόνατα και στους αστραγάλους. Ποιους τραυματισμούς συναντάς πιο συχνά σε σχέση με το ποδόσφαιρο;
«Στο μπάσκετ συναντάμε πιο συχνά προβλήματα στη μέση, στην ποδοκνημική κυρίως με διαστρέμματα και τενοντίτιδες στον επιγονατιδικό και στον αχίλλειο τένοντα. Σε σχέση με το ποδόσφαιρο, βλέπουμε λιγότερες μυϊκές κακώσεις αλλά περισσότερα προβλήματα που σχετίζονται με υπέρχρηση. Το πιο πυκνό αγωνιστικό πρόγραμμα εχει λιγότερο χρόνο αποκατάστασης, γι’ αυτό και δίνουμε συνήθως έμφαση στη διαχείριση κόπωσης και στη διατήρηση της διαθεσιμότητας των παικτών.
Ποιο είναι το πιο δύσκολο περιστατικό τραυματισμού που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα;
«Σαφέστατα σοβαροί τραυματισμοί που έχω αντιμετωπίσει, όπως κατάγματα ζυγωματικών με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις,πολλαπλά κατάγματα πλευρών με ρήξη σπλήνας και καρδιακές αρρυθμίες την ώρα του αγώνα, αποτελούν πρόκληση και η επείγουσα αντιμετώπιση τους είναι καθοριστικής σημασίας για τη ζωή του παίκτη. Αλλά πιστεύω πως τα δύσκολα περιστατικά είναι συνήθως εκείνα που συνδυάζουν σοβαρό τραυματισμό με μεγάλη ψυχολογική επιβάρυνση για τον αθλητή. Οι σύνθετες κακώσεις γόνατος αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς απαιτούν χειρουργική αποκατάσταση και μακρά αποθεραπεία. Ένας τέτοιος σύνθετος τραυματισμός ήταν για παράδειγμα ο φετινός τραυματισμός στην αρχή της σεζόν για του Σωτήρη Τσιλούλη. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του αθλητή καθημερινά. Η πρόκληση δεν είναι μόνο η επιτυχία της επέμβασης αλλά και η πλήρης επιστροφή στο προηγούμενο επίπεδο απόδοσης (return to performance). Όταν αυτό επιτυγχάνεται, όπως με τον Σωτήρη, η ικανοποίηση είναι πολύ μεγάλη».
Υπήρξε αθλητής που σε εντυπωσίασε με την αποφασιστικότητα και την πειθαρχία του;
«Έχω γνωρίσει αρκετούς αθλητές που με εντυπωσίασαν με τη συνέπεια και τη θέλησή τους. Εκείνο που ξεχωρίζει τους κορυφαίους δεν είναι μόνο το ταλέντο αλλά η καθημερινή προσήλωση στη διαδικασία αποκατάστασης. Ακολουθούν πιστά το πρόγραμμα, ακόμη και όταν η πρόοδος είναι αργή ή δύσκολη. Αυτή η πειθαρχία είναι πολλές φορές ο σημαντικότερος παράγοντας επιτυχίας. Ένας τέτοιος είναι ο Κώστας Φορτούνης, που στο παρελθόν είχε αντιμετωπίσει ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου και στα δύο γόνατα και μαζί το 2024, αυτός ως αρχηγός της ομάδας και εγώ ως επικεφαλής του ιατρικού επιτελείου του Ολυμπιακού, κατακτήσαμε το conference league. Άλλο εξαιρετικό παράδειγμα πειθαρχίας ήταν και ο δικός μας, ο Σπύρος Αμπατζίδης που σε πολύ νεαρή ηλικία στάθηκε άτυχος όταν υπέστη επαναρήξη στο μόσχευμα του προσθίου χιαστού συνδέσμου και σε μία τόσο τρυφερή ηλικία, κλήθηκε να επιδείξει μοναδικό επαγγελματισμό και σθένος. Ως γιατρός μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που δείχνουν τέτοια αφοσίωση».
Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που θυμάσαι από όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα;
«Οι πιο έντονες στιγμές δεν σχετίζονται απαραίτητα με νίκες ή τίτλους. Είναι οι στιγμές που βλέπεις έναν αθλητή να επιστρέφει στην αγωνιστική δράση μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό. Είναι οι στιγμές που οι αθλητές έρχονται κοντά σου σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε ένα αληθινό ευχαριστώ. Το να βλέπεις να μπαίνει ξανά στο γήπεδο και αισθάνεται ασφαλής και δυνατός, σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι την αξία της προσπάθειας που προηγήθηκε. Αυτές οι στιγμές σου θυμίζουν γιατί επέλεξες αυτό το επάγγελμα. Είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για κάθε γιατρό αθλητικών κακώσεων».
Υπάρχει κάποια ιστορία από τα αποδυτήρια του Γ.Σ. Περιστερίου που δείχνει το οικογενειακό κλίμα της ομάδας;
«Αυτό που ξεχωρίζει στο Περιστέρι είναι η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των μελών της ομάδας. Όταν κάποιος αθλητής τραυματίζεται, οι συμπαίκτες του συμμετέχουν ενεργά στην προσπάθεια να τον στηρίξουν ψυχολογικά. Υπάρχουν πολλές μικρές στιγμές που δεν γίνονται γνωστές προς τα έξω, αλλά δείχνουν το δέσιμο που υπάρχει. Αυτές οι ανθρώπινες πλευρές συχνά κάνουν τη διαφορά σε μια δύσκολη περίοδο. Δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου όλοι αισθάνονται μέλη της ίδιας οικογένειας».
Πόσο διαφορετική είναι η σχέση με έναν μπασκετμπολίστα σε σχέση με έναν ποδοσφαιριστή;
«Κάθε άθλημα έχει τη δική του κουλτούρα και αυτό επηρεάζει και τη σχέση γιατρού–αθλητή. Στο μπάσκετ, λόγω των μικρότερων ρόστερ, η καθημερινή επαφή του ιατρικού επιτελείου είναι συνήθως πιο στενή. Υπάρχει μεγαλύτερη συχνότητα επικοινωνίας και πιο προσωπική σχέση. Στο ποδόσφαιρο, οι ανάγκες είναι διαφορετικές λόγω του μεγαλύτερου αριθμού αθλητών. Ωστόσο, η βάση παραμένει η ίδια: εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια και κοινός στόχος που είναι η υγεία του αθλητή».
Όταν ένας αθλητής τραυματίζεται σοβαρά, ποιο είναι το δυσκολότερο κομμάτι;
«Η ιατρική αλλά κυρίως η χειρουργική αντιμετώπιση ακολουθεί συγκεκριμένες επιστημονικές αρχές και πρωτόκολλα. Η ψυχολογική διαχείριση, όμως, είναι πολλές φορές πιο απαιτητική. Ο αθλητής καλείται να αποδεχθεί μια προσωρινή απώλεια της καθημερινότητάς του και να αντιμετωπίσει αβεβαιότητες για το μέλλον. Χρειάζεται υποστήριξη, καθοδήγηση και συνεχής επικοινωνία. Για αυτό η αποκατάσταση είναι μια ομαδική διαδικασία που περιλαμβάνει όχι μόνο τον γιατρό αλλά και όλο το υποστηρικτικό επιτελείο».
Αν σου ζητούσα να περιγράψεις με μία φράση τι έχεις κρατήσει από το ταξίδι σου στον αθλητισμό και ειδικά στο Περιστέρι, ποια θα ήταν αυτή;
«Θα έλεγα: «Οι μεγαλύτερες νίκες δεν καταγράφονται πάντα στον πίνακα του σκορ, αλλά στις ανθρώπινες ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάθε επιστροφή». Ο αθλητισμός με δίδαξε ότι η επιμονή, η συνεργασία και η εμπιστοσύνη μπορούν να ξεπεράσουν πολύ δύσκολες καταστάσεις. Στο Περιστέρι και για τις δύο ομάδες της πόλης μας, είχα και έχω την τύχη να συνεργαστώ με ανθρώπους που υπηρετούν αυτές τις αξίες καθημερινά. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο κέρδος από αυτή τη διαδρομή.
Ποια είναι η μεγαλύτερη συμβουλή που σου έδωσε ο πατέρας σου;
«Η σημαντικότερη συμβουλή που μου έδωσε ήταν ότι ο γιατρός πρέπει πάντα να βάζει την υγεία του αθλητή πάνω από κάθε αγωνιστική ανάγκη ή πίεση. Μου έμαθε ότι οι σωστές αποφάσεις δεν είναι πάντα οι πιο δημοφιλείς τη δεδομένη στιγμή. Η ειλικρίνεια απέναντι στον αθλητή και η προσήλωση στις επιστημονικές αρχές είναι αδιαπραγμάτευτες αξίες. Αυτή η φιλοσοφία με καθοδηγεί σε κάθε επαγγελματική απόφαση. Είναι μια παρακαταθήκη που θεωρώ ανεκτίμητη».
