Τελευταία ενημέρωση 03:54, 30 Ιουν 2022

Κόλμαν στο Gazzetta: «Mόνο αν φέρναμε Μέσι ή Κριστιάνο...»

Κατηγορία ΠΑΕ Ατρόμητος
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ζωή του είναι σαν παραμύθι. Ο Κρις Κόλμαν στα 52 του χρόνια έχει ζήσει τόσα πράγματα που μπορείς να κάθεσαι ώρες μαζί του και να τον απολαμβάνεις να σου διηγείται. Από το τροχαίο ατύχημα, στο οποίο λίγο έλειψε να χάσει το πόδι του, βάζοντας ουσιαστικά τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, μέχρι τον θάνατο του κολλητού του Γκάρι Σπιντ και το στοίχημα της Εθνικής Ουαλίας, αλλά και τις δύο θητείες του στην Ελλάδα, σε ΑΕΛ αρχικά και πλέον σε Ατρόμητο.

Στη δεύτερη θητεία του στην Ελλάδα, αυτή τη φορά στον πάγκο του Ατρομήτου, πιο ώριμος και με παραστάσεις που θα ζήλευαν πολλοί, παραμένει προσγειωμένος και αποδεικνύει ότι είναι ένας κουλ τύπος που λατρεύει όσο τίποτε τη δουλειά του. Απολαμβάνει την καθημερινότητα και την κάθε στιγμή στο Μαζαράκη. «Μου αρέσει εδώ, ο Ατρόμητος εκπροσωπεί την εργατική τάξη», ενώ για τον Γιώργο Σπανό λέει πως «αγαπάει υπερβολικά την ομάδα, στη Σάντερλαντ δεν είχα δει καν τον ιδιοκτήτη». Πλέκει το εγκώμιο του ανθρώπου που ουσιαστικά τον έφερε στον Ατρόμητο. Του Γιάννη Αγγελόπουλου, για τον οποίο όπως είπε, αν έγραφε βιβλίο 200 σελίδων, οι 50 θα ήταν γι αυτόν, ενώ τρέφει απεριόριστη εκτίμηση στον Γιώργο Κορακάκη, λέγοντας: «Τον εμπιστεύομαι».

Asfaleies Kalogeras

Ο Ουαλός προπονητής, ο οποίος με την έλευσή του στην Ελλάδα έκανε τον Ατρόμητο θέμα στα μεγάλα βρετανικά Μέσα κρατάει χαμηλά τον πήχη εν όψει της νέας σεζόν. «Δεν υπόσχομαι τίποτα για να πετύχουμε πολλά», λέει χαρακτηριστικά. Θυμάται αυτό τον (καταραμένο) φασιανό που πετάχτηκε στον δρόμο του και του στοίχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο για εκείνον της προπονητικής.

Επίσης, θυμάται την θητεία του στην ΑΕΛ και το πώς βίωσε τον θάνατο του Γκάρι Σπιντ λίγα λεπτά πριν από αγώνα της ομάδας του. Ένας θάνατος που του στοίχισε όσο τίποτε άλλο, μια πρόκληση αναλαμβάνοντας τον πάγκο της εθνικής Ουαλίας, μια αποστολή που την έφερε εις πέρας (και με το παραπάνω). Για τον φίλο του, τους συμπατριώτες του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό...

Συνέντευξη στους Μάκη Σταθάτο, Κωνσταντίνο Κωλαΐτη

Ελλάδα και Ατρόμητος

Πώς είναι η καθημερινότητά σας πλέον στην Ελλάδα και ειδικά τώρα που ζείτε στην Αθήνα;

«Η μέρα μου είναι εστιασμένη στην ομάδα. Αρχίζουμε την προπόνηση στις 11, τελειώνουμε στη 1. Γυρίζω στο γραφείο, παρακολουθώ το πώς τα πήγαν οι παίκτες με τον προπονητή ανάλυσης, μελετάω. Και συνήθως είμαι στο προπονητικό κέντρο μέχρι τις 4-5 το απόγευμα. Αλλά το απολαμβάνω. Όλοι προσπαθούμε να πετύχουμε κάτι. Πάμε για φαγητό πολλές φορές μετά. Ναι δεν το λες και εντυπωσιακό, αλλά έτσι είναι. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το περνάω στο ''Μαζαράκη''».

Με τα ελληνικά πώς τα πάτε;

«Τα ελληνικά μου δεν είναι πολύ καλά. Όταν ήμουν στην ΑΕΛ έμαθα ένα-δύο λέξεις, αλλά όταν γύρισα ήταν διαφορετικά. Ξέρεις, όταν μιλάς για λίγο στα ελληνικά με κάποιον ξένο στην Ελλάδα, σταδιακά νομίζουν ότι μπορείς να μιλήσεις άπταιστα, αρχίζουν τις μεγάλες προτάσεις κι εκεί χάνεσαι. Όταν γύρισα, εγώ και η αδερφή μου είπαμε πως πρέπει να μάθω τουλάχιστον 20 ποδοσφαιρικές λέξεις στα ελληνικά. Ευτυχώς οι παίκτες είναι φανταστικοί, συνεννοούμαστε άψογα».

Τι αλλαγές βρήκατε στο ελληνικό ποδόσφαιρο μετά από δέκα χρόνια απουσίας;

«Το ποδόσφαιρο άλλαξε συνολικά την τελευταία δεκαετία. Ενώ όλοι θέλουν να μιλάνε για ένα νέο στυλ ποδοσφαίρου, ή ένα νέο σύστημα, πρέπει να ξέρουμε ότι όλα αυτά τα συστήματα και οι διατάξεις έχουν εφαρμοστεί στο παρελθόν. Δεν υπάρχει κάτι καινούριο. Ίσως υπάρχουν νέες ιδέες στην προετοιμασία. Κάποιες φορές γελάω πχ με μερικούς νεαρούς προπονητές που θεωρούν ότι έχουν ανακαλύψει κάτι ολοκαίνουριο. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, έχει ξαναγίνει. Ίσως ελάχιστα διαφορετικά. Τα υλικά ήταν και είναι τα ίδια: Δύο εστίες, μια μπάλα, δύο ομάδες. Υπάρχουν μόνο τρεις τρόποι για να βάλεις τη μπάλα στα δίχτυα: από τα πλάγια, από αέρος, ή μέσα από την άμυνα του αντιπάλου. Εκτός αν πει κάποιος ότι μπορούμε να σκοράρουμε και… υπόγεια.

Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά από το πέρασμά μου στη Λάρισα. Το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο ήταν πάντα υψηλό, αλλά ξαφνικά με τα social media έχει εκτοξευθεί. Αυτό που μου αρέσει στην Ελλάδα είναι το συναίσθημα. Το πάθος των οπαδών για την ομάδα τους. Νομίζω αυτό ήταν που με σαγήνευσε την πρώτη φορά και συμβαίνει το ίδιο στον Ατρόμητο. Οι φίλαθλοι είναι τρελοί για την ομάδα τους.

Οι φίλοι της ομάδας θέλουν την ομάδα τους να νικάει, αλλά κυρίως θέλουν να βλέπουν πως εκπροσωπεί αυτό που είναι οι ίδιοι. Αν αυτό που βλέπουν νιώθουν πως δεν τους εκπροσωπεί, τότε μόνο μπορούν να σου γυρίσουν την πλάτη. Συνεπώς μου αρέσει πολύ εδώ. Ο Ατρόμητος είναι σύλλογος της εργατικής τάξης. Οι φίλαθλοι θέλουν να βλέπουν από εμάς ένα σύνολο αφοσιωμένο, αποφασιστικό. Ναι, θέλουν επίσης το θέαμα, το ωραίο ποδόσφαιρο, είναι φυσιολογικό. Αλλά κυρίως, μια ομάδα με ισχυρούς δεσμούς που εκπροσωπεί τη βασική του αξία: να παλεύεις. Να δουλεύεις σκληρά, να μην επαναπαύεσαι ποτέ. Αν μπορούσαμε να φέρουμε τον Λιονέλ Μέσι ή τον Κριστιάνο Ρονάλντο και είχαμε εγγυημένα 30 ή 40 γκολ τη χρονιά, ίσως θα είχαμε την ευκαιρία να κλείσουμε τα μάτια στην κακή συμπεριφορά. Αφού δεν το έχουμε αυτό, τότε όλοι πρέπει να βρίσκονται στην ίδια ‘’ομπρέλα’’, με τους ίδιους κανόνες για όλους. Η ποιότητα περνάει σε δεύτερο ρόλο».

Τι γνωρίζατε για τον Ατρόμητο πριν υπογράψετε;

«Ήμουν αρκετά ενήμερος. Η γνωριμία μου με τον Ατρόμητο έγινε πολύ παλιά, πάνω από δέκα χρόνια πίσω. Πριν έρθω στη Λάρισα αλλά φυσικά και μετά, καθώς ήξερα αρκετούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου από την Ελλάδα. Ο Κώστας Νεμπεγλέρας ήταν ο αρχηγός μου στη Λάρισα και νομίζω και η πρώτη μου μεταγραφή. Φανταστικός παίκτης, ιδανικός για μια ομάδα. Ο Κώστας, λοιπόν, μου είπε πολλά για τον Ατρόμητο, που ήταν η πρώην του ομάδα. Οι άνθρωποι της ΑΕΛ επίσης που μου έλεγαν τι να προσέχω σε κάθε ομάδα, μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τον Ατρόμητο. Επαγγελματικός τρόπος λειτουργίας, καλοί άνθρωποι.

Πώς προέκυψε η επαφή με τον Ατρόμητο και τι σας έκανε να πείτε το ‘’ναι’’, γνωρίζοντας ότι η ομάδα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση;

«Πριν αναλάβω τον Ατρόμητο, είχαμε κάποιες άλλες ευκαιρίες. Δεν ήθελα όμως η επόμενη δουλειά μου να είναι στην πατρίδα μου. Ήθελα να εξερευνήσω τον κόσμο, να βρεθώ σε διαφορετικές χώρες και πρωταθλήματα. Αλλά μετά ξέσπασε ο Covid-19. Ήμασταν περιορισμένοι. Κι όταν προέκυψε αυτή η ευκαιρία και αυτή η πρόταση, το timing ήταν απολύτως σωστό. Όταν άκουσα το όνομα Ατρόμητος και ελληνική Super League, είπα στον εαυτό μου ότι θέλω να επιστρέψω εκεί και να δοκιμάσω ξανά. Ίσως να μην το έκανα για άλλον σύλλογο.

Μου αρέσει η πρόκληση. Με ενδιέφερε να δω πώς είναι η ελληνική Super League. Να δω αν θα μπορούσα να βοηθήσω, ήξερα πως η ομάδα τα πήγαινε άσχημα. Και με την εμπειρία μου στο ποδόσφαιρο, κατάλαβα πως ο υποβιβασμός για ένα κλαμπ όπως ο Ατρόμητος θα ήταν καταστροφή. Δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα να πω το ‘’ναι’’, γιατί δεν σκέφτηκα το ενδεχόμενο αποτυχίας. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε κανείς σε αυτόν τον σύλλογο θα ήταν να πέσει στη 2η κατηγορία, ενώ ο Ατρόμητος έχει όλες τις προδιαγραφές για να βρίσκεται στη Super League. Εγκαταστάσεις, οπαδοί, ο τρόπος λειτουργίας του κλαμπ, τα πάντα είναι άκρως επαγγελματικά. Η πρόκληση ήταν ασφαλώς μεγάλη, αλλά δεν θα την αποδεχόμουν αν δεν ήμουν πεπεισμένος πως μπορώ να επιδράσω θετικά σε αυτή την αρνητική κατάσταση.

Μίλησα με τον Γιάννη (σ.σ. Αγγελόπουλος). Ήταν απόλυτα ειλικρινής για την κατάσταση της ομάδας, τις ανάγκες της. Κάποιες φορές όταν πηγαίνεις σε ένα κλαμπ που αντιμετωπίζει δυσκολίες, μπορεί να είσαι άτυχος με αυτό που θα συναντήσεις. Κάποιες φορές η ισορροπία και η χημεία μεταξύ των ανθρώπων στον σύλλογο δεν ταιριάζει με σένα. Κάποιες άλλες είσαι τυχερός και βρίσκεις αρκετούς καλούς ανθρώπους, τους οποίους μπορείς να ‘’εκμεταλλευτείς’’ λίγο και να τους ωθήσεις στη σωστή κατεύθυνση. Φυσικά σε οποιονδήποτε οργανισμό με πολλά άτομα, δεν πρόκειται να συμφωνήσουν όλοι μαζί σου. Αν όλοι συμφωνούν μαζί σου πάντα, κάποιος λέει ψέματα. Αλλά στον Ατρόμητο υπάρχουν πολλοί έμπιστοι άνθρωποι, όπως και στα αποδυτήρια και τους παίκτες μας, ήθελαν να αλλάξουν την κατάσταση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, να είναι έτοιμοι για την πρόκληση. Δεν ήταν τόσο το θέμα να αλλάξουμε αγωνιστική φιλοσοφία, όσο η ψυχολογία και η διάθεση. Σε αυτό επικεντρωθήκαμε, ασφαλώς δουλεύοντας και στο κομμάτι της τακτικής. Πολλοί καλοί άνθρωποι λοιπόν, όπως ο Γιώργος Κορακάκης. Ξέρει απ’ έξω το ελληνικό ποδόσφαιρο, τον εμπιστεύομαι, η άποψή του δεν είναι πάντα η ίδια με τη δική μου, αλλά μπορούμε να μιλήσουμε και μου αρέσει αυτό».

Η άποψή σας για τον Γιώργο Σπανό;

«Ο πρόεδρος είναι πολύ κοντά στην ομάδα. Την αγαπάει υπερβολικά και μπορώ να πω ότι είναι οπαδός της. Μας παρέχει τα πάντα. Να σκεφτείτε ότι στη Σάντερλαντ δεν είχα δει ποτέ τον ιδιοκτήτη. Δεν τον γνώρισα. Εδώ ο πρόεδρος είναι δίπλα μας σε ότι χρειαστούμε».

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε όταν αναλάβατε;

«Να αλλάξω την ψυχολογία. Να πείσω τους παίκτες και όλους ότι είναι μια πρόκληση στο τέλος της ημέρας. Γυρίζουμε όλοι πίσω στις οικογένειές μας όταν τελειώνουμε να παίζουμε ποδόσφαιρο. Κάνουμε κάτι που πολλοί άνθρωποι μπορούν μόνο να ονειρευτούν. Το να είσαι ποδοσφαιριστής ή προπονητής φέρει από μόνο του πίεση, είναι φυσιολογικό. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να το κάνουν, αλλά δεν είναι εύκολο. Πρέπει να αποδεχθείς το κομμάτι της πρόκλησης και να δίνεις ό,τι έχεις. Η επιτυχία δεν ανήκει σε κανέναν. Όσο σκληρά κι αν δουλεύεις. Κι αυτό είναι που σταματάει πολλούς ανθρώπους από το να προσπαθήσουν οτιδήποτε. Ακόμα κι αν δώσω τα πάντα, κανείς δεν μου εγγυάται την επιτυχία. Κι αυτό είναι που αποτρέπει τον κόσμο από το να κάνει το πρώτο βήμα, που είναι κρίμα. Αν αποδεχτείς ότι μπορεί να δεχθείς το ‘’χαστούκι’’ και ότι θα υποφέρεις, θα το κάνεις όπως και να έχει. Αυτό προσπαθήσαμε να περάσουμε στους παίκτες όταν ήρθαμε.

Άρα ήσασταν προετοιμασμένος κι εσείς για ένα πιθανό «χαστούκι»;

«Έχω βρεθεί σε αυτή τη θέση. Από τα ψηλά στα χαμηλά, ξανά και ξανά. Δεν είμαι ο πιο θρησκόληπτος άνθρωπος, δεν έχω διαβάσει ποτέ τη Βίβλο, αλλά υπάρχει μία φράση στη Βίβλο που λέει: ‘’Και αυτό θα περάσει’’. Κι αυτό λειτουργεί και όταν νικάς, και όταν χάνεις. Είτε νικάς είτε χάνεις, δεν θα είσαι πάντα σε αυτό το σημείο. Γι’ αυτό μείνε στη μέση, σε ασφαλές έδαφος, διότι τα πράγματα αλλάζουν. Μην νομίζεις πως είσαι τόσο ξεχωριστός. Κι ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, μην σκεφτείς ότι είσαι τόσο κακός.

Όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψή σας, ο Ατρόμητος είχε μαζέψει μόλις εννέα βαθμούς. Τελικά ολοκλήρωσε τη σεζόν με 33. Νιώσατε απογοήτευση σε κάποιο σημείο;

«Καλή ερώτηση. Δεν ένιωσα απογοήτευση, δεν ένιωσα ηττημένος. Απλά έφτασα σε ένα σημείο που σκέφτηκα ότι ‘’αυτή είναι η στιγμή μας’’, που μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση. Κι αυτή ήταν στο παιχνίδι με τη Λαμία. Παίζαμε εντός έδρας, εκείνοι ήταν στο +8 από μας και στο ημίχρονο είχαν ξεφύγει στο +11 γιατί νικούσαν με 1-0. Τελικά νικήσαμε με 3-1. Αυτή ήταν η βραδιά που ένιωσα ότι ακόμα κι όταν χάναμε, η διάθεση των παικτών μου έδειχνε ότι θα αντιδρούσαμε. Ήταν άδικο το ότι χάναμε με 1-0. Δεν ήταν ‘’τελειωμένοι’’. Είχαν ακόμα πίστη, λίγο θυμό διότι πίστευαν πως δεν ήταν δίκαιο να βρίσκονται πίσω στο σκορ. Τακτικά κοίταξα τη Λαμία και θυμάμαι ότι ίσως να είχα στήσει την ομάδα λίγο διαφορετικά από όσο έπρεπε. Δεν είναι πάντα ευθύνη των παικτών. Στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εξαιρετικοί. Κι από εκεί αποκτήσαμε αυτοπεποίθηση, χτίσαμε μομέντουμ.

Τι ήταν αυτό που τους είπατε στο ημίχρονο σε εκείνο το ματς;

«Συνεχίστε να πιστεύετε. Δεν μιλάει πάντα το μυαλό. Η αίσθησή μου ήταν ότι οι παίκτες χρειάζονταν αγάπη εκείνη τη στιγμή, όχι αυστηρό κήρυγμα. Αυτό κάναμε, λοιπόν. Τους ενθαρρύναμε, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Βγήκαν από τα αποδυτήρια και δεν πίστεψα ότι θα χάναμε το ματς. Ήταν μια μεγάλη στιγμή».

 

 

Δεν ξέρω πού θα ήμασταν τώρα χωρίς τον Κουλούρη

Όταν ήρθατε εδώ, βρήκατε έναν παίκτη όπως ο Κουλούρης. Δύο χρόνια συνολικά στην ομάδα, πρώτος σκόρερ του κλαμπ, αλλά πριν αναλάβετε ήταν ο πιο λυπημένος παίκτης της ομάδας λόγω της πορείας της. Πώς χειριστήκατε την περίπτωση ενός τόσο καθοριστικού παίκτη για τον Ατρόμητο;

«Ίσως δεν ήμουν αυτή τη στιγμή εδώ αν ο Κουλούρης δεν ήταν στην ομάδα μας. Με αυτόν τον παίκτη έχεις αυτόματα ευκαιρίες να χτίσεις κάτι καλό στην ομάδα σου. Να μας ανεβάσει επίπεδο. Ναι προερχόταν από δύο κακές σεζόν. Ο ‘’Κούλου’’ ένιωσε απευθείας μέρος ενός πρότζεκτ. Τον ενδιέφερε αυτό που αρχίσαμε να κάνουμε. Το ίδιο συνέβαινε με τον Μπέιλ στην εθνική Ουαλίας, ενδιαφερόταν πολύ για την κατεύθυνση που έπαιρνε η ομάδα.

Έπαιρνε προσωπικά την κατάσταση γιατί η ομάδα δεν απέδιδε καλά. Ένιωθε την πίεση. Προφανώς δεν ασκώ κριτική σε προηγούμενες προπονητές, ποτέ δεν το κάνω αυτό. Ήταν ωραίο να τον βλέπω να σκοράρει και να βρίσκει σιγά-σιγά τον εαυτό του. Πέτυχε μερικά γκολ υψηλότατης κλάσης. Και τώρα τον βλέπετε να χαμογελάει, να είναι χαρούμενος. Στο ματς με τη Λαμία, σκόραρε και έβγαλε από μέσα του όλα τα άσχημα συναισθήματα. Είναι πολύ υπεύθυνος. Δεν ξέρω πού θα ήμασταν τώρα χωρίς τον Κουλούρη.

Φέτος ο κόσμος του Ατρομήτου μπερδεύτηκε λίγο με τα διαφορετικά συστήματα. Από την τριάδα στα στόπερ, μετά σε τετράδα, κλπ. Τι πρόκειται να δούμε από τον Ατρόμητο αγωνιστικά την επόμενη σεζόν;

«Θα εξαρτηθεί από το ποιους παίκτες θα κρατήσουμε και ποιους θα προσθέσουμε στην ομάδα. Στο μυαλό μου, ιδανικά έχω μια συγκεκριμένη διάταξη και το στυλ παιχνιδιού που θα παίξουμε τη νέα σεζόν. Αυτό θα μας το υπαγορεύσουν όμως οι παίκτες που θα μπορέσουμε να φέρουμε. Έχω δύο διαφορετικές ιδέες στο μυαλό μου. Αν δεν καταφέρουμε να πετύχουμε τους στόχους μας στις μεταγραφές, τότε θα πρέπει να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Φέτος πιθανώς δοκίμασα τέσσερις διαφορετικές διατάξεις, γιατί σε κάθε παιχνίδι έπρεπε να πάμε για τον βαθμό ή τη νίκη. Την επόμενη σεζόν, αν θέλουμε να βελτιωθούμε θα χρειαστεί να είμαστε πιο κινητικοί, να έχουμε ρευστότητα στην κατοχή της μπάλας και μεγαλύτερη διάδραση ο ένας παίκτης με τον άλλον, περισσότερες συνεργασίες. Δεν είναι θέμα των παικτών αυτό. Όταν αλλάζεις τακτική παιχνίδι με το παιχνίδι, είναι δύσκολο να βρεις ρυθμό. Αυτό ήταν δικό μας φταίξιμο, αλλά έπρεπε να κάνουμε ό,τι χρειαζόταν. Τώρα στην αρχή της προετοιμασίας, που ίσως θα έχουμε κάποιους νέους παίκτες, θα δουλέψουμε διαφορετικά, θα αλλάξουμε κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν μεγάλη διαφορά. Φαίνονται ασήμαντες στο χορτάρι, αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Έχω, λοιπόν, ένα ξεκάθαρο πλάνο για το πώς πρέπει να παίξει ο Ατρόμητος τη νέα σεζόν, αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Αν χρειαστεί θα κάνω θυσίες, θα προσαρμοστώ σε κάτι διαφορετικό για το καλύτερο της ομάδας.

Η εναλλαγή συστημάτων από ματς σε ματς δεν ήταν εύκολο για τους παίκτες, σίγουρα. Η αλλαγή σχηματισμού δεν σημαίνει απαραίτητα και αλλαγή φιλοσοφίας, όμως, πολλές φορές ένας παίκτης παίζει πάρα πολύ καλά στο ένα ματς, και στο επόμενο που έχουμε αλλάξει τακτική, όχι και τόσο καλά. Αυτό είναι σκληρό πολλές φορές και δεν είναι εύκολο να το αποδεχθεί κανείς. Αλλά έπρεπε να γίνει, για να πάρουμε τους βαθμούς που χρειάζεται. Δεν γινόταν να μην παίζουμε σε αυτή την κατηγορία».

Ο κόσμος του Ατρομήτου είναι απαιτητικός, θέλει να χτυπάει όλα τα παιχνίδια. Μπορεί αυτό να συνδυαστεί με τους στόχους της ομάδας, να συνδυάσει ουσία και θέαμα; Μπορεί κατά τη γνώμη σας να πρωταγωνιστήσει ο Ατρόμητος την επόμενη σεζόν;

«Αν παίζεις καλά και νικάς, συνήθως το κλειδί είναι η καλή προετοιμασία. Σημασία έχει η απόδοση. Όλοι λατρεύουν να νικάνε. Πολλές φορές παίζεις καλά και δεν παίρνεις τίποτα, άλλες φορές δεν είσαι το ίδιο καλός και παίρνεις τους τρεις βαθμούς. Τότε ο κόσμος επικεντρώνεται συνήθως στους βαθμούς κι όχι στο πώς έπαιξες. Εμείς, όμως, ως ένα σύνολο προπονητών, δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Πρέπει να δώσουμε έμφαση στην προετοιμασία, τις λεπτομέρειες, τον επαγγελματισμό μας. Ακόμα κι από το αν έρχεσαι στην ώρα σου πριν αναχωρήσει το πούλμαν. Όλα αυτά τα μικρά πράγματα δημιουργούν την κατάλληλη χημεία στο γκρουπ και ένα γκρουπ με τέτοια χαρακτηριστικά, φυσιολογικά είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση. Κι όταν έχεις αυτό το μομέντουμ, έρχονται και οι καλές εμφανίσεις και οι νίκες και ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος.

Αυτό που θα κάνουμε την επόμενη σεζόν θα είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι κάναμε φέτος. Δεν θα μπούμε έχοντας στο μυαλό μας να τερματίσουμε 4οι, 5οι, 6οι. Θα βλέπουμε ποιος είναι ο αντίπαλος που παίζουμε πρώτα; Και θα δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να πάρουμε τους βαθμούς σε αυτό το παιχνίδι. Μετά στο επόμενο. Το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί, πολλά πράγματα μπορούν να πάνε στραβά, γι’ αυτό δεν θα δεσμευθώ ότι θα τερματίσουμε πχ στην τάδε θέση. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι εγώ και οι συνεργάτες μου θα κάνουμε τα πάντα από σήμερα, όχι από την έναρξη της προετοιμασίας, από σήμερα, να φτιάχνουμε αυτό που θα δείτε τη νέα σεζόν. Δεν περιμένουμε τίποτα και θα προσπαθήσουμε να πετύχουμε τα πάντα.

Στο κομμάτι των μεταγραφών, κοιτάζετε ίσως για κάποιον Ουαλό παίκτη;

«Υπάρχουν ένας-δύο Ουαλοί στην αγορά και τους λατρεύω. Αν εξαρτιόταν μόνο στον χαρακτήρα, θα ήταν ήδη εδώ. Υπάρχουν όμως πολλοί άλλοι παράγοντες που λαμβάνουμε υπ’ όψιν. Και υπάρχουν και πάρα πολλοί παίκτες διαθέσιμοι. Φυσικά και κάποιοι Ουαλοί. Εξετάζουμε κάθε περίπτωση για να δούμε ποιος ταιριάζει καλύτερα στον Ατρόμητο για τη νέα σεζόν»

Ο κόσμος του Ατρομήτου έχει απωθημένο έναν τίτλο, αν αυτό επιτευχθεί μέσω του Κυπέλλου θα ήταν ευχής έργον. Πιστεύετε ότι μπορείτε να είστε εκείνος που θα το πετύχει;

«Το Κύπελλο δεν είναι εύκολος στόχος. Πρέπει να είμαι ειλικρινής, δεν κάθομαι να σκεφτώ ότι θα κατακτήσουμε το Κύπελλο την επόμενη σεζόν. Θα το επιχειρήσουμε παιχνίδι με το παιχνίδι. Σίγουρα δεν είναι στόχος μας το Κύπελλο. Ο στόχος μας, όμως, είναι όταν έρθει η στιγμή για το πρώτο ματς του Κυπέλλου, να προσπαθήσουμε να νικήσουμε. Δεν πρόκειται να ‘’προφυλάξουμε’’ παίκτες για το επόμενο ματς πρωταθλήματος. Όποιο παιχνίδι βρίσκεται στον δρόμο μας, θα προσπαθούμε να το κερδίσουμε».

Η χρονιά όπως εξελίχθηκε δεν βοήθησε ώστε να δούμε νέους παίκτες να παίρνουν τις ευκαιρίες τους στην πρώτη ομάδα. Φέτος σκοπεύετε να ρίξετε βάρος στην Ακαδημία και στη χρησιμοποίηση νεαρών παικτών, κάτι που μπορεί να ωφελήσει την ομάδα και σε βάθος χρόνου;

«Σε πολλές προπονήσεις μας συμμετείχαν παίκτες από την Ακαδημία. Κάποιες φορές ένας-δύο, άλλες περισσότεροι. Και ήταν πολύ καλοί. Θεωρώ πως το εύρος της ομάδας μας είναι αρκετά μεγάλο και πρέπει να το περιορίσουμε, εισάγοντας και ορισμένους παίκτες από την ομάδα Νέων, ώστε να κάνουν το απαραίτητο step-up. Ίσως να μην είναι έτοιμοι να παίξουν στον επόμενο αγώνα, αλλά είναι έτοιμοι να προπονούνται μαζί μας. Και θα το κάνουμε όλο και περισσότερο. Ο Μάριος (σ.σ Τζαβίδας) έπαιξε για μισή ώρα κόντρα στη Λαμία και είναι μόλις 18 ετών. Αυτό είναι ένα πολύ καλό μήνυμα για τον σύλλογο και για όποιον μας παρακολουθεί, έχουμε ένα 18χρονο αγόρι που έκανε το ντεμπούτο του, όχι επειδή ήμασταν απελπισμένοι και δεν είχα κάποιον άλλον να βάλω. Θα μπορούσα να βάλω άλλον στη θέση του. Από τη στιγμή που έφτασα, η απόδοσή του συνεχώς βελτιώνεται και τα έχει πάει περίφημα. Άξιζε αυτή την εμπειρία, είμαι πολύ χαρούμενος μαζί του. Έτσι μπορούν κι άλλοι παίκτες να δουν αυτό το παράδειγμα και να κυνηγήσουν την ευκαιρία τους. Δεν θέλω μια ομάδα γεμάτη από 34χρονους. Φυσικά χρειαζόμαστε ορισμένους έμπειρους παίκτες, αλλά με ενθουσιάζει να έχω νέους παίκτες με ενέργεια στην ομάδα μου. Κι αυτό θα δείτε στον Ατρόμητο από τη νέα σεζόν».

Ανανεώσατε πρόσφατα το συμβόλαιό σας. Πώς βλέπετε τον εαυτό σας τη νέα σεζόν και ποια υπόσχεση μπορείτε να δώσετε στον κόσμο της ομάδας;

«Η υπόσχεσή μου είναι πως θα δώσω ό,τι έχω μέσα μου. Δεν θα κρατήσω τίποτα στην άκρη. Καμία δικαιολογία. Θα δουλέψω σκληρά για να δημιουργήσουμε κάτι με το οποίο μπορούν να συνδεθούν. Αυτό είναι το μοναδικό που μπορώ να εγγυηθώ, να μας βελτιώσω ως ομάδα και πιστεύω ότι δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι πιθανό».

 

 

Πώς θυμάστε το πέρασμά σας από τον πάγκο της ΑΕΛ;

«Η Λάρισα είναι σπουδαίος σύλλογος, αγάπησα να ζω και να δουλεύω εκεί. Κάποιες φορές βρίσκεσαι όμως στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή. Ήταν κάτι νέο για μένα. Όταν έφτασα, η ομάδα ευελπιστούσε ότι θα μείνει στην 1η κατηγορία, υπήρχαν προβλήματα με άλλες ομάδες και έτσι περίμεναν ότι θα παραμείνουν. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε και βρέθηκαν στην 2η κατηγορία. Προσπαθήσαμε να χτίσουμε την ομάδα ώστε να κερδίσουμε την άνοδο. Ήταν καλό για μένα ως νέος προπονητής γιατί μπήκα στη διαδικασία να χτίσω την ομάδα μέσα από DVD. Όταν υπέγραψα δεν ήξερα κανέναν παίκτη, τίποτα για το ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό έκανε καλό στην εξέλιξή μου. Πήραμε επίσης τον Μπόα Μόρτε, που ήταν αρχηγός μου και στη Φούλαμ. Αυτός μαζί με τον Νεμπεγλέρα ήταν καταλυτικοί στα αποδυτήρια. Η ομάδα περιστρεφόταν γύρω τους, ήταν πολύ σημαντικοί. Και πάλι, ήμουν τυχερός στη Λάρισα, η νοοτροπία όλων των παικτών που συνεργάστηκα ήταν η καλύτερη δυνατή. Φανταστικά παιδιά. Γι’ αυτό αγάπησα τον καιρό μου στην ΑΕΛ, παρά τις πολλές δυσκολίες. Ο πρόεδρος εκείνη την εποχή έψαχνε να πουλήσει την ομάδα, υπήρχαν προβλήματα με τα συμβόλαια, ήταν κάτι νέο για μένα. Έμεινα επτά με οκτώ μήνες, κάποια στιγμή τα συναισθήματά μου άλλαξαν, δεν ήθελα να δουλεύω πια σε τέτοιο περιβάλλον, που ήταν κρίμα. Γιατί νομίζω ότι θα πετυχαίναμε την άνοδο, ήμασταν καλή ομάδα. Ως σύλλογος και ως πόλη, όμως, η Λάρισα ήταν εκπληκτική. Μία πόλη, μία ομάδα, όλοι στη Λάρισα υποστηρίζουν την ΑΕΛ. Και έχει όλα τα φόντα για να βρίσκεται στη Super League.

Έχω ακόμα επαφή με κάποιους από την περιοχή. Όταν παίξαμε στον Βόλο πριν από λίγες εβδομάδες, ένας από τους φυσιοθεραπευτές μας στην ΑΕΛ ήρθε και με είδε, δουλεύει ακόμα εκεί. Κάποιες φορές συνδέεσαι με τους ανθρώπους. Το ίδιο συνέβη και με μερικούς φιλάθλους της ΑΕΛ που ήρθαν για να με συναντήσουν κι αυτό σημαίνει πολλά για μένα. Λέει πολλά για τους Έλληνες. Έχω ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, έχω δουλέψει σε αρκετά διαφορετικά μέρη. Ας πούμε ότι έχω βρεθεί σε ένα άλλο περιβάλλον όπου οι εγκαταστάσεις ήταν φανταστικές, τα χρήματα ήταν πολλά, αλλά η ατμόσφαιρα τοξική, δηλητηριώδης. Στην ΑΕΛ δεν είχαμε πολλά λεφτά, οι εγκαταστάσεις δεν ήταν οι καλύτερες, το γήπεδό μας ήταν πολύ καλό αλλά όχι και το προπονητικό κέντρο. Οι άνθρωποι όμως; Μπράβο, μπράβο, φανταστικοί».

Σε συνέντευξή σας ως προπονητής της ΑΕΛ είχατε δηλώσει πως «Αν γράψω ένα βιβλίο για την ζωή μου, θα έχει ένα κεφάλαιο περίπου 8 σελίδες για όσα έζησα πριν τη Λάρισα και το υπόλοιπο για τους τέσσερις μήνες μου στη Λάρισα». Πόσες σελίδες θα χωρέσετε σε αυτό το βιβλίο για τον Ατρόμητο;

«Ήταν περιπετειώδες εκείνο το διάστημα. Γι’ αυτό και το είπα. Η Ελλάδα δεν μοιάζει πουθενά αλλού σε ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο. Έχω δουλέψει στην Ισπανία, την Κίνα. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, μου έλεγαν να προσέχω, ότι δεν θα ήταν εύκολο. Ήμουν πιο νέος τότε, ίσως λίγο περισσότερο ‘’αλαζόνας’’, αλλά τελικά κατάλαβα για τι μου μιλούσαν όλοι. Ήταν απλά διαφορετικό, όλα λειτουργούσαν διαφορετικά. Πρέπει να μαθαίνεις γρήγορα, δεν μπορείς να μετακομίζεις σε ένα νέο περιβάλλον και να περιμένεις ότι όλοι θα αλλάξουν τις συνήθειές τους για σένα. Έχεις διαφορετική κουλτούρα και πρέπει να ταιριάξεις, να αποδεχτείς το πώς δουλεύουν τα πράγματα. Έστω κι αν διαφωνείς. Στην ΑΕΛ είχα προβιβαστεί και υποβιβαστεί τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα. Άλλαζαν οι αποφάσεις συνεχώς. Όλο αυτό ήταν καινούριο για μένα. Αλλά ακόμα κι έτσι, ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία. Το απόλαυσα, διότι βάλαμε την ομάδα στον δρόμο των νικών».

Πόσες σελίδες, λοιπόν, θα έχει το κεφάλαιο Ατρόμητος;

«Αν το βιβλίο ήταν 200 σελίδες, οι 50 σελίδες θα αφορούσαν τον Γιάννη Αγγελόπουλο. Είναι παντού, λατρεύει τον σύλλογο, ξέρει τα πάντα, ό,τι χρειάζεται το κλαμπ. Για αυτό που με ρώτησες, όμως, θα πρέπει να περιμένεις στο τέλος της επόμενης σεζόν. Ρώτησέ με ξανά στο τέλος της επόμενης σεζόν και θα σου πω πόσο μεγάλο θα είναι το βιβλίο».

 

Η απώλεια του Γκάρι Σπιντ

Μετά την ΑΕΛ, βιώνετε μια από τις πιο τραυματικές στιγμές στην καριέρα και τη ζωή σας. Αναφερόμαστε στον θάνατο του Γκάρι Σπιντ.

«Ήταν τεράστια η απώλεια. Κανείς δεν το είχε δει να έρχεται. Ειδικά λόγω του χαρακτήρα του Γκάρι. Ήταν ένας πολύ εύχαρος, θετικός άνθρωπος. Μέχρι και σήμερα ακόμα ξύνω το κεφάλι μου και δεν μπορώ να πιστέψω τι συνέβη. Να καταλάβω το γιατί. Μου είπαν τα νέα στο γραφείο μου στην ΑΕΛ, 20 λεπτά πριν αρχίσει ο αγώνας μας. Η ομάδα έκανε προθέρμανση, εγώ ήμουν στο γραφείο και συνήθως κανείς δεν με παίρνει τηλέφωνο πριν από αγώνα, διότι δεν το σηκώνω ποτέ. Είδα, λοιπόν, ότι ο πρώην συμπαίκτης μου, Λι Κλαρκ, μου είχε κάνει αμέτρητες αναπάντητες. Σκέφτηκα ότι ήταν περίεργο. Μετά είδα ότι μου έστειλε και μήνυμα: ‘’Πάρε με τηλέφωνο. Είναι επείγον’’. Κι αυτό ήταν 15 λεπτά πριν τη σέντρα. Τον πήρα, μου είπε τι συνέβη. Ξέχασα αμέσως το παιχνίδι, δεν κοίταξα το αποτέλεσμα, αμφιβάλλω αν έκανα έστω μία αλλαγή. Τελείωσε το ημίχρονο και δεν είχα ιδέα. Ήμουν αλλού. Δεν θυμάμαι τι είπα μετά το παιχνίδι στη συνέντευξη Τύπου, είχα παγώσει εντελώς. Ήταν μια καταστροφή, τόσο μεγάλο το σοκ.

Εκείνη την περίοδο μου έλειπε η Λάρισα, μου έλειπε αυτό που είχα εκεί. Κάποιες φορές νιώθεις ότι πήρες τη λάθος κατεύθυνση. Από άποψη δουλειάς, στην ΑΕΛ κερδίζαμε αλλά είχαμε προβλήματα στον σύλλογο. Περνούσα ήδη δύσκολα με αυτά. Είμαι σχετικά θετικός άνθρωπος, μπορώ να αντέξω την ήττα κι όλα αυτά, αλλά εκείνο ήταν κάτι διαφορετικό. Όταν ανέλαβα την εθνική Ουαλίας, αμέσως πίστεψα ότι ήταν λάθος. Καθόμουν στο ίδιο γραφείο που καθόταν ο Γκάρι, ένιωσα ότι δεν ανήκω εδώ. Εκείνος έπρεπε να είναι σε αυτό το γραφείο. Οι πρώτοι 18 μήνες ήταν χάλια».

Σας άλλαξε την οπτική των πραγμάτων η απώλεια του Γκάρι Σπιντ; Τόσο σε επίπεδο καριέρας όσο και ζωής.

«Ξέρεις, το 2013 έχασα τον πατέρα μου. Ήμασταν πολύ κοντά με τον πατέρα μου. Φυσικά κάποια στιγμή όλοι πεθαίνουμε. Ο θάνατός του ήταν κάτι αναπόφευκτο, όλοι θα πεθάνουμε κάποια μέρα. Βλέπεις τους γονείς σου να γερνάνε, ελπίζεις ότι δεν θα έρθει ποτέ αυτή η στιγμή αλλά επίσης δεν ξέρεις ποτέ και πότε θα συμβεί. Ο πατέρας μου ήταν 76 ετών. Όταν, όμως, πέθανε ο Γκάρι, ήταν πολύ διαφορετική περίπτωση. Αδυνατούσα να το πιστέψω, ήρθε από το πουθενά. Ωστόσο, είναι κάτι που το κουβαλάς μαζί σου και προσπαθείς να το αντέξεις. Αν κοιτάξω παράλληλα με αυτά που συνέβησαν τότε, ήμουν προπονητής της χώρας μου, ήταν η ύψιστη τιμή για μένα. Έπαιξα για την εθνική Ουαλίας και πάντοτε σκεφτόμουν ότι θα μου άρεσε να γίνω ο προπονητής της. Κι όταν έγινα, είχα μία από τις πιο δυσάρεστες περιόδους μου στο ποδόσφαιρο. Ήμουν μπερδεμένος, είχα χάσει την αυτοπεποίθησή μου. Γνώρισα, όμως, τη σύζυγό μου. Και ήταν ένας μεγάλος παράγοντας για μένα, όχι ακριβώς για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα, αλλά για να μου θυμίσει τα πράγματα που θα μου έλεγε και ο πατέρας μου. Χωρίς τη στήριξή του δεν θα είχα εξελιχθεί στον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Η σύζυγός μου, λοιπόν, με βοήθησε να προχωρήσω και να σταματήσω να βλέπω τα πράγματα από το αρνητικό πλαίσιο εκείνης της περιόδου. Δεν βοηθάει κανέναν αυτό και ειδικά στο ποδόσφαιρο. Αν οι παίκτες σου ‘’μυρίσουν’’ τον φόβο σε σένα, έχεις τελειώσει. Καληνύχτα. Μαζεύεις τα πράγματά σου και φεύγεις. Έφτασα σε αυτό το σημείο, γιατί συνέβαιναν πράγματα που δεν μπορούσα να ελέγξω. Το πρόβλημα ήταν εκτός αγωνιστικού χώρου.

 

Αυτό που έκανα λάθος εκείνη την περίοδο ήταν ότι ήμουν πολύ σκληρός απέναντι στους παίκτες. Δεν ήθελα να απογοητεύσω τη χώρα μου και ωθούσα υπερβολικά τους ποδοσφαιριστές μας προς τη νίκη. Και με τον Γκάρι Σπιντ είχαν βρει πολύ καλή φόρμα, μπορεί να είχαν χάσει τα πρώτα παιχνίδια, αλλά στην πορεία έκαναν πέντε σερί νίκες. Και ήθελα να το συνεχίσω. Δεν ήμουν έτοιμος όμως, ούτε οι παίκτες ήταν. Ήμασταν όλοι θλιμμένοι. Τους πίεζα πολύ, ήταν λάθος εκ μέρους μου. Έπρεπε να τους δώσω χώρο, να τους αφήσω να προχωρήσουν και να τους πω ‘’θα αντιμετωπίσουμε ό,τι έρχεται μπροστά μας, μπορεί να μη νικήσουμε για ένα διάστημα, βγάλτε ό,τι έχετε μέσα σας και θα τα καταφέρουμε’’. Αλλά τους πίεσα πολύ γρήγορα. Αυτός δεν ήταν ο τρόπος μου. Αν μιλάς σε έναν παίκτη και θες να του ‘’πουλήσεις’’ κάτι που δεν το πιστεύεις ούτε ο ίδιος, το καταλαβαίνει. Κι εκεί ήταν που είπα στον εαυτό μου ‘’τέλος’’. Αν ήταν να αποτύχω, ας το έκανα τουλάχιστον με τον δικό μου τρόπο. Κι απλά γύρισα τον διακόπτη. Άλλαξα ό,τι μπορούσα να αλλάξω. Κάποιες αλλαγές ήταν αμφιλεγόμενες. Άλλαξα τον αρχηγό, από τον Άαρον Ράμσεϊ στον Άσλεϊ Γουίλιαμς, τον τρόπο που προπονούμασταν, το σύστημα, την προσέγγισή μου με τους παίκτες, έγινα λιγότερο επιθετικός και περισσότερο σαν πατρική φιγούρα. Όταν μιλάω για την Ουαλία, εγώ τα θυμάμαι όλα. Και τα άσχημα και τα όμορφα».

 

Κεφάλαιο Ουαλία και Euro 2016

Το Euro 2016 πάντως ήταν όμορφο...

«Ναι, αυτό ήταν ΟΚ (γέλια). Στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Ήμουν τυχερός που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία, που ήμουν μέρος μιας ιστορίας που δεν θα ξεχαστεί ποτέ στη χώρα μου. Μία λέξη απλά: τυχερός. Δεν πίστεψα ποτέ ότι ήμουν ξεχωριστός που φτάσαμε ως εκεί. Μόνο τυχερός, ευλογημένος και περήφανος για αυτά που πετύχαμε».

Πιστεύετε μπορεί η Ουαλία να κάνει το επόμενο βήμα και να προκριθεί στο Μουντιάλ του Κατάρ;

«100%. Είπα στον Κιτ (σ.σ. Κιτ Σάιμονς, βοηθός του στον Ατρόμητο που είναι και στο σταφ της εθνικής Ουαλίας), μη γυρίσετε πίσω αν δεν νικήσετε τη Σκωτία ή την Ουκρανία».

 

Είναι πιθανό να έρθει ο… Γκάρεθ Μπέιλ στον Ατρόμητο; Είναι ελεύθερος (Γέλια).

«Ναι αλήθεια, είναι ελεύθερος (γέλια). Νομίζω έχει συνδεθεί με κάθε ομάδα. Είναι και πολύ καλός στο γκολφ. Δεν ξέρω πού θα καταλήξει ο Γκάρεθ. Είναι αστείο πάντως όταν διαβάζεις πολλά που γράφονται για ένα άτομο κι απλά απορείς, γιατί ξέρεις πως δεν είναι αλήθεια. Ό,τι αποφασίσει να κάνει, όμως, θα είναι επιτυχημένο».

Μπέιλ ή Γκιγκς;

«Έπαιξα με τον Ράιαν και είναι ο κορυφαίος παίκτης με τον οποίο έχω συνυπάρξει. Από τη σκοπιά του προπονητή, όμως, γιατί τον Ράιαν δεν τον προπόνησα ποτέ, ο Μπέιλ είναι απερίγραπτος. Τώρα είναι 32 χρονών, αλλά πέντε ή έξι χρόνια πριν, μπουμ.

Είχα ρωτήσει για τον Γκάρεθ τον καιρό που ήμουν προπονητής στη Φούλαμ. Χρειαζόμασταν έναν πλάγιο μπακ κι ο Μπέιλ τότε έπαιζε ως μπακ στη Σαουθάμπτον, ήταν 17-18 χρονών. Θυμάμαι είχα πάρει δανεικό τον Γουέιν Μπριτζ από την Τσέλσι, γιατί είχε επιστρέψει μόλις από τραυματισμό. Ο τότε βοηθός μου είχε πει πως ίσως να μην ήταν έτοιμος εκείνη την περίοδο αλλά σε έξι μήνες. Ρωτήσαμε, βέβαια, τη Σαουθάμπτον κι εκείνοι απλά γέλασαν. ‘’Πιστεύετε πραγματικά ότι θα τον πάρετε;’’. Μετά πήγε στην Τότεναμ και στην αρχή δεν τα πήγαινε τόσο καλά. Αλλά το 2010 έπαιξε στο Champions League κόντρα στην Ίντερ, απέναντι στον Μαϊκόν και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ο Κόουλμαν έζησε τον εφιάλτη, το όνειρο κι επιστρέφει γεμάτος για τον Ατρόμητο | Gazzetta

Είναι φαινόμενο. Ασφαλώς δεν κρίνω όλους τους παίκτες με βάση τα δικά του στάνταρ, αδύνατον. Ως επαγγελματίας, όμως, έκανε ό,τι χρειαζόταν η ομάδα. Όχι στον αγωνιστικό χώρο, αλλά στα αποδυτήρια. Στις λεπτομέρειες, στους κανόνες, στο τι ώρα έπρεπε να είναι εδώ, στις συναντήσεις. Προσαρμοζόταν πάντα στις ανάγκες της ομάδας και στις υποχρεώσεις του. Κι αν μπορεί να το κάνει εκείνος με αυτή την ποιότητα, τότε μπορούν όλοι. Κάποιες φορές αν δω έναν ή δύο παίκτες να σκέφτονται ότι έχουν περιθώρια να συμπεριφέρονται κάπως διαφορετικά, δεν μπορώ να το ανεχτώ. Γιατί αν μπορεί ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο να τηρεί τους κανόνες, δεν είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις κι εσύ. Είναι τρομερός επαγγελματίας και πολύ καλό παιδί. Και η οικογένειά του το ίδιο. Ο μπαμπάς του ήταν επιστάτης στο σχολείο του στο Κάρντιφ, η μαμά του νομίζω ήταν καθηγήτρια στο ίδιο σχολείο. Ήρεμοι άνθρωποι, προσγειωμένοι, εργατικοί.

Τι πιστεύετε ότι έχει πάει λάθος στην καριέρα του τα τελευταία χρόνια, σε συλλογικό πάντα επίπεδο; Γιατί με την εθνική Ουαλίας αποδίδει σταθερά.

Ο Γκάρεθ χρειάζεται να νιώθει χαρούμενος στο περιβάλλον του. Και ίσως να μην είναι χαρούμενος τα τελευταία χρόνια σε αυτό το περιβάλλον που βρίσκεται τώρα. Ξέρω, όμως, ότι στην εθνική Ουαλίας είναι πάντα χαρούμενος και γι’ αυτό αποδίδει κάθε φορά μέχρι και σήμερα. Τον απέκτησαν στη Ρεάλ αντί 95 εκατομμυρίων λιρών, πήρε τέσσερα Champions League. Νομίζω έκανε απόσβεση».

Διάβασα σε πρόσφατη συνέντευξή σας ότι δεν έχετε δει το «Sunderland Till I Die».

«Όχι, δεν μπορώ να το παρακολουθήσω. Είναι πολύ επώδυνο για μένα. Εκείνοι οι πέντε μήνες δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Και πάλι η ομάδα βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις της Championship, όλη η εμπειρία ήταν επώδυνη. Δεν θα το δω ποτέ».

Αν γυριζόταν ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την καριέρα σας, ποιο θα θέλατε να είναι το highlight;

«Το highlight ε; Ο κόσμος θα περίμενε σίγουρα την πορεία του Euro 2016 με την Ουαλία. Για μένα, νομίζω το highlight θα ήταν το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο ως παίκτης. Στα 17 μου χρόνια με τη Σουόνσι, τη γενέτειρά μου. Η ομάδα ήταν τότε στον πάτο της τέταρτης κατηγορίας. Αλλά υπέγραψα επαγγελματικό συμβόλαιο. Θυμάμαι να γυρίζω από την προπόνηση αφού ο προπονητής μου με ενημέρωσε πως θα υπογράψω και να τρέχω στο σπίτι μου να το πω στους γονείς μου. Θα γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Το ονειρευόμουν από εφτά χρονών. Δεν ονειρευόμουν τα πολλά χρήματα, τα ακριβά αυτοκίνητα, την αναγνωρισιμότητα. Ήθελα απλά να γίνω επαγγελματίας. Να παίξω για τη Σουόνσι και την εθνική Ουαλίας. Μεγαλώσαμε ταπεινά, είχαμε φανταστική οικογένεια. Και όταν είδα τις αντιδράσεις στα πρόσωπα του πατέρα μου και της μητέρας μου, αυτό ήταν το highlight».

Δεν θα δω ποτέ το «Sunderland Till I Die»
 

Ο φασιανός και το ατύχημα που άλλαξε τα πάντα

Νομίζω πως οι περισσότεροι στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν για το φινάλε της καριέρας σας ως παίκτης και το πώς φτάσατε στην απόσυρση. Ήταν ένα πολύ σοβαρό τροχαίο ατύχημα, σωστά;

«Ναι. Έτρεχα πολύ γρήγορα σε ένα κοντινό σημείο προς το σπίτι μου. Ξαφνικά είδα στη μέση ένα πουλί. Ήταν φασιανός. Προσπάθησα να το αποφύγω και έχασα τον έλεγχο. Έτρεχα πολύ γρήγορα και είχε μόλις αρχίσει να χιονίζει. Ήταν πάνω σε μία γέφυρα και επειδή ζούσαμε στην εξοχή δεν υπήρχαν λωρίδες. Η μπροστινή ρόδα βρήκε το κράσπεδο και το αυτοκίνητο καρφώθηκε σε έναν κορμό δέντρου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε συμβεί τροχαίο σε εκείνο το σημείο. Έναν χρόνο μετά, η κόρη του γείτονά μου τράκαρε κι έχασε τη ζωή της. Μέσα σε δύο χρόνια έγιναν επτά τροχαία στο ίδιο σημείο. Εγώ ήμουν τυχερός. Μπορεί να κατέληξα στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα για μένα.

Το πόδι μου ήταν χάλια, είχε γυρίσει ανάποδα, το κόκκαλο είχε βγει προς τα έξω. Νόμιζα πως έβγαινε ένα κλαδί δέντρου από το πόδι μου, αλλά ήταν το κόκκαλο. Πραγματικό χάλι. Έβρισκα κι έχανα τις αισθήσεις μου τα πρώτα λεπτά, λιποθύμησα και όταν ξύπνησα είδα μπροστά μου πυροσβέστες, αστυνομικούς, έναν γιατρό δίπλα μου. Και ο γιατρός είπε στον πυροσβέστη πως έχετε δέκα λεπτά να τον απεγκλωβίσετε, αλλιώς θα πρέπει να του ακρωτηριάσουμε το πόδι. Δεν είχα πολύ χρόνο να το σκεφτώ, γιατί και οι δύο τους έδρασαν πολύ γρήγορα. Αυτή ήταν η πιο τρομακτική στιγμή.

Φυσικά θα ευχόμουν να μην μου είχε συμβεί ποτέ. Ήθελα να συνεχίσω να παίζω ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, αν συνέχιζα να παίζω, ίσως να μην ήμουν σήμερα εδώ μπροστά σας και να σας μιλάω και να είχα ζήσει όσα έζησα έκτοτε στη ζωή μου. Αυτά συμβαίνουν. Προχωράς και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις ως δικαιολογία ότι σε σταμάτησε από το να κάνεις διάφορα πράγματα. Εγώ προτιμώ να λέω ότι με ώθησε σε άλλη κατεύθυνση. Ήμουν 30 χρονών, αρχηγός της Φούλαμ, στην καλύτερη περίοδο της καριέρας μου και σε μια στιγμή τελειώνουν όλα. Ήταν μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή.

 

Ήμασταν ήδη πρωταθλητές στην Championship με τη Φούλαμ. Είχαμε κλειδώσει την άνοδο από τον Δεκέμβριο, ο πρόεδρος έκανε πολλές καλές μεταγραφές. Τρομερή ομάδα και τρομερός προπονητής, ο Γάλλος, Ζαν Τιγκανά. Ήμουν τυχερός που βρισκόταν εκείνη την περίοδο στο τιμόνι, διότι αφού έγινε το ατύχημα, μου είπε ‘’ίσως δεν ξαναπαίξεις ποτέ ποδόσφαιρο και αν δεν το κάνεις, μείνε μαζί μου γιατί μια μέρα μπορεί να προπονήσεις αυτόν τον σύλλογο’’. ‘’Εγώ;’’ του λέω, αδύνατον. Αλλά εκείνος με κράτησε στο πλευρό του και σταδιακά, όταν καταλάβαμε πως δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψω στο επίπεδο που ήμουν πριν το ατύχημα, με έβαλε να δουλεύω έναν μήνα με την Κ-9, έναν με την Κ-10, την Κ-11, μέχρι που έφτασα στην πρώτη ομάδα ως βοηθός του. Με χρειαζόταν γιατί η ομάδα δεν πήγαινε καλά κι εγώ ήξερα πολύ καλά τα αποδυτήρια, τους παίκτες.

Έχω τόσους λόγους για τους οποίους τον ευγνωμονώ. Έμαθα πολλά δίπλα του. Ναι, ήμουν στο λάθος μέρος στη λάθος στιγμή αναφορικά με το ατύχημα, αλλά από την άποψη του συλλόγου που ανήκα, το πώς μου φέρθηκαν όλοι, ήταν ιδανικό.

Την επόμενη σεζόν θυμάμαι ότι κάναμε πρεμιέρα στην Premier League στο «Ολντ Τράφορντ» κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και όταν είδα ότι κάποιος άλλος οδηγούσε την ομάδα ως αρχηγός στο χορτάρι, έκλεισα την τηλεόραση. Ήταν καθαρά θέμα ζήλειας. Όχι σε προσωπικό επίπεδο, ο αρχηγός εκείνο το απόγευμα ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους και συμπαίκτες μου, ο Άντι Μέλβιλ. Είναι ακόμα φίλος μου, ήρθε να με δει και φέτος σε αγώνα του Ατρομήτου. Ήθελα όμως να είμαι εγώ στη θέση του».

 

Premier League και αγαπημένοι

Σας φωνάζουν ακόμα Cookie;

«Ναι, από το Cookie Monster του Sesame Street. Έτρωγα πολύ όταν ήμουν μικρός, ήμουν τεράστιος κι έτρωγα πολλά μπισκότα, οπότε οι φίλοι μου με είπαν Cookie Monster. Όλοι στην Αγγλία από τον χώρο του ποδοσφαίρου με φωνάζουν ακόμα έτσι».

Πώς βιώσατε την πρώτη σας δουλειά ως πρώτος προπονητής, σε μια ομάδα όπως η Φούλαμ και μάλιστα στην Premier League;

«Ήμουν τυχερός. Ο τότε πρόεδρος, Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ, έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, δεν άκουγε κανέναν. Όταν έγινα υπηρεσιακός, ήμασταν στη ζώνη του υποβιβασμού και αφού καταφέραμε να μείνουμε στην κατηγορία, μου έδωσε μόνιμα τη δουλειά. Ρίσκαρε μαζί μου».

Σε εκείνη την ομάδα είχατε και παίκτες όπως ο Έντβιν Φαν Ντερ Σαρ.

«Βέβαια, Φαν Ντερ Σαρ, Λουίς Ζαχά, Στίβεν Μαλμπράνκ, Λουίς Μπόα Μόρτε. Τρομερή ομάδα».

Κι εκτός του Γκάρεθ Μπέιλ, έχετε προπονήσει επίσης τεράστια ονόματα έκτοτε, όπως στην Κίνα τους Μασεράνο και Λαβέτσι.

«Ναι ναι, πολύ καλά παιδιά και οι δύο, ο «Μάσα» πολύ καλός. Ήταν δύσκολο, η Κίνα είναι διαφορετική χώρα και περιβάλλον, αλλά γενικά ήταν μια τρομερή εμπειρία».

 

Αγαπημένη αγγλική ομάδα;

«Μεγαλώνοντας τη δεκαετία του 1970, υποστήριζα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Αλήθεια; Είχαμε διαβάσει πως ήσασταν φίλος της Λίβερπουλ...

«Όχι, είναι όλα λάθος. Ξέρω πως τα γράφουν αυτά στο ίντερνετ αλλά είναι ψέματα. Γιουνάιτεντ υποστήριζα και μετά, μάλιστα, ήμουν στην Ακαδημία της Μάντσεστερ Σίτι. Όχι της Σίτι που βλέπετε εσείς τα τελευταία χρόνια (γέλια)».

Με τη Φούλαμ είχατε νικήσει και μέσα στο «Ολντ Τράφορντ»...

«Ναι, αλήθεια είναι αυτό. Νικήσαμε με 3-1. Ο Άλεξ Φέργκιουσον δεν μου μιλούσε για έναν μήνα (γέλια). Ήταν καλή πρώτη σεζόν για μένα».

Ποιος είναι ο πιο δύσκολος παίκτης που αντιμετωπίσατε;

«Ο πιο δύσκολος ήταν εκτός Βρετανίας, σε ένα φιλικό Ουαλία – Ιταλία: Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο. Για μένα εκείνο το παιχνίδι ήταν σαν να κράτησε έναν μήνα. Θυμάστε τον Κρίστιαν Βιέρι; Έριχνε συνέχεια αγκωνιές. Ο Ντελ Πιέρο πάντως ήταν το κάτι άλλο. Τρομερά έξυπνος, πάντα ένα βήμα μπροστά από τον αντίπαλό του».

Αγαπημένος παίκτης που έχετε παρακολουθήσει;

«Από τη Μεγάλη Βρετανία ο Άλαν Σίρερ. Έπαιξα μαζί του στη Μπλάκμπερν. Ουάου. Άλλη κλάση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να έχεις έναν τέτοιο παίκτη στην ομάδα σου. Βλέπεις τα πρόσωπα των αντιπάλων σου και διακρίνεις τον φόβο στα μάτια τους. Ξέρουν ότι αν δεν είναι στα καλύτερά τους, θα τους διαλύσει».

Και αγαπημένη ομάδα που έχετε παρακολουθήσει;

«Η Βραζιλία του 1982. Ήμουν 12 χρονών, εκείνη η ομάδα είχε Σόκρατες, Ζίκο, Σερτζίνιο, Ζούνιορ. Απίθανη ομάδα, ηττήθηκαν βέβαια στον ημιτελικό από την Ιταλία με το χατ-τρικ του Πάολο Ρόσι. Θυμάμαι ότι έκλαιγα στο σπίτι των γονιών μου κι ο πατέρας μου έλεγε ‘’Μην ανησυχείς, έτσι είναι το ποδόσφαιρο’’. Ήμουν μαγεμένος από το πώς έπαιζαν, πώς κινούνταν συνεχώς στο χορτάρι».

Αγαπημένο μέρος για διακοπές;

«Πριν από λίγο καιρό περάσαμε μία ημέρα με τη σύζυγό μου στην Ύδρα. Πανέμορφο μέρος. Έχουμε ταξιδέψει σε πολλά μέρη στον κόσμο, αλλά η Ύδρα ήταν κάτι ξεχωριστό».

Αγαπημένο ελληνικό φαγητό;

«Όλα (γέλια). Έχω πάρει ήδη τέσσερα κιλά σε τέσσερις μήνες. Αν μείνω για έναν ακόμα χρόνο, θα πάρω άλλα δώδεκα. Ένα κιλό τον μήνα».

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 26 Μάιος 2022 21:19
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: 99 χρόνια ζωής οι Ατρόμητος »
Μπακαράς
Hatzi

Προγνωστικά Στοιχήματος Δωρεάν | FreeTips247

Leventis kreopoleio

Δημοφιλέστερα

Παπαδιώτης στον άσο

Παπαδιώτης στον άσο

29 Ιουν 2022 Φοίνικας

Το προπονητικό επιτελείο

Το προπονητικό επιτελείο

29 Ιουν 2022 ΓΣ Περιστερίου

Κύπελλα και μετάλλια στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα!

Κύπελλα και μετάλλια στα Πανελλήνια…

29 Ιουν 2022 "Γιάννης Παλάσκας"

Προκήρυξε εκλογές ο Μαρίνος

Προκήρυξε εκλογές ο Μαρίνος

29 Ιουν 2022 Άγιος Ιερόθεος

Κασελάκης κι επίσημα!

Κασελάκης κι επίσημα!

28 Ιουν 2022 ΓΣ Περιστερίου

Eνίσχυση με Μποζά

Eνίσχυση με Μποζά

27 Ιουν 2022 Θύελλα

Tsevelekos 250x250

Συνδεθείτε μαζί μας